Jöfn og frjáls 9. maí 2007 06:00 Fyrir sekúndubroti af jarðlífssögunni höfðu konur ekki kosningarétt og stuttu áður aðeins fáeinir framámenn. Lýðræðið er þannig ekki náttúrulögmál, heldur viðkvæm áunnin réttindi, seinleg í framkvæmd, kostnaðarsöm og oft ósanngjörn fyrir marga. Allskyns gallar skjóta upp kollinum, til dæmis þegar ponsulítill flokkur kemst sífellt í oddaaðstöðu og fær völd langt umfram umboð. Samt er fátt eins spennandi og kjördagur. Eins og manneskja af annarri kynslóð er ég í hátíðarskapi frá morgni til kvölds, fer í skárri fötin og set á mig púður og varalit fyrir ferðalagið á kjörstað. Stemning sameiningar og náungakærleiks lyftir mér um stund á hærra plan, næstum eins og í vel heppnaðri landssöfnun fyrir góðu málefni. Mér tekst jafnvel að gleyma því að sumir hinna við kjörklefann hugsa sér mögulega að kjósa aðra flokka en ég. Svipaður hátíðarandi blæs lífi í vordaginn þegar Evróvisjónkeppnin fer fram þó ég sé ekki nógu mikill aðdáandi til að hafa séð hana samfellda síðustu áratugina. Þennan dag er samt upplagt að æsa upp keppnisskapið með því að raula íslenska lagið, bjóða hávaðasömum gestum með börn í Evróvisjonpartý, grilla eitthvað virkilega flókið og missa í látunum af sjálfri keppninni nema kannski eigin framlagi og fáeinum glefsum af annarra. Þegar maður hefur treyst á þessa tvo tyllidaga - kosningar og Evróvisjón - á vori síns tilbreytingarsnauða lífs, er auðvitað glæpsamlegt að svippa þeim saman í einn. Sama daginn þarf maður nú að punta sig, kjósa, taka á móti gestum, grilla baki brotnu og vera með hnút í maganum út af allskyns úrslitum. Þetta hljómar nú ekki mikið svona í einni setningu en getur verið virkilega lýjandi í framkvæmd. Svona eins og ef jólum og páskum væri steypt saman og fólk yrði að vinda sér beint úr pökkunum í páskaeggið. En þó svo - eða vegna þess - að Ségoléne Royal hafi ekki náð alla leið, Hillary Clinton eigi langan veg fyrir höndum, launamisrétti kynjanna sé enn eins og arfi í þjóðmenningunni og íslenskar konur verði í hæsta lagi millistjórnendur - þá getum við á laugardaginn nýtt gullið tækifæri til að kjósa fyrstu konuna sem forsætisráðherra á Íslandi. Viltu birta grein á Vísi? Sendu okkur póst. Senda grein Þórhildur Elín Elínardóttir Mest lesið Hvers vegna var Úlfar rekinn? Hjörtur J. Guðmundsson Skoðun Um styttingu vinnuvikunnar í leikskólum Reykjavíkurborgar, ákall um leiðréttingu Anna Margrét Ólafsdóttir,Hafdís Svansdóttir,Jónína Einarsdóttir Skoðun Ríkisstjórnin ræðst gegn ferðaþjónustu bænda Lilja Rannveig Sigurgeirsdóttir Skoðun Að apa eða skapa Rósa Dögg Ægisdóttir Skoðun Gangast við mistökum Júlíus Birgir Jóhannsson Skoðun Eru forsætisráðherra og ríkisstjórn hrædd við vilja fólksins; lýðræðið? Ole Anton Bieltvedt Skoðun Að reyna að „tímasetja“ markaðinn - er það góð strategía? Baldvin Ingi Sigurðsson Skoðun Að vilja meira og meira, meira í dag en í gær Harpa Fönn Sigurjónsdóttir Skoðun Lífsnauðsynlegt aðgengi Bryndís Haraldsdóttir Skoðun Kallað eftir málefnalegri umræðu um kröfur um íslenskukunnáttu Eiríkur Rögnvaldsson Skoðun
Fyrir sekúndubroti af jarðlífssögunni höfðu konur ekki kosningarétt og stuttu áður aðeins fáeinir framámenn. Lýðræðið er þannig ekki náttúrulögmál, heldur viðkvæm áunnin réttindi, seinleg í framkvæmd, kostnaðarsöm og oft ósanngjörn fyrir marga. Allskyns gallar skjóta upp kollinum, til dæmis þegar ponsulítill flokkur kemst sífellt í oddaaðstöðu og fær völd langt umfram umboð. Samt er fátt eins spennandi og kjördagur. Eins og manneskja af annarri kynslóð er ég í hátíðarskapi frá morgni til kvölds, fer í skárri fötin og set á mig púður og varalit fyrir ferðalagið á kjörstað. Stemning sameiningar og náungakærleiks lyftir mér um stund á hærra plan, næstum eins og í vel heppnaðri landssöfnun fyrir góðu málefni. Mér tekst jafnvel að gleyma því að sumir hinna við kjörklefann hugsa sér mögulega að kjósa aðra flokka en ég. Svipaður hátíðarandi blæs lífi í vordaginn þegar Evróvisjónkeppnin fer fram þó ég sé ekki nógu mikill aðdáandi til að hafa séð hana samfellda síðustu áratugina. Þennan dag er samt upplagt að æsa upp keppnisskapið með því að raula íslenska lagið, bjóða hávaðasömum gestum með börn í Evróvisjonpartý, grilla eitthvað virkilega flókið og missa í látunum af sjálfri keppninni nema kannski eigin framlagi og fáeinum glefsum af annarra. Þegar maður hefur treyst á þessa tvo tyllidaga - kosningar og Evróvisjón - á vori síns tilbreytingarsnauða lífs, er auðvitað glæpsamlegt að svippa þeim saman í einn. Sama daginn þarf maður nú að punta sig, kjósa, taka á móti gestum, grilla baki brotnu og vera með hnút í maganum út af allskyns úrslitum. Þetta hljómar nú ekki mikið svona í einni setningu en getur verið virkilega lýjandi í framkvæmd. Svona eins og ef jólum og páskum væri steypt saman og fólk yrði að vinda sér beint úr pökkunum í páskaeggið. En þó svo - eða vegna þess - að Ségoléne Royal hafi ekki náð alla leið, Hillary Clinton eigi langan veg fyrir höndum, launamisrétti kynjanna sé enn eins og arfi í þjóðmenningunni og íslenskar konur verði í hæsta lagi millistjórnendur - þá getum við á laugardaginn nýtt gullið tækifæri til að kjósa fyrstu konuna sem forsætisráðherra á Íslandi.
Um styttingu vinnuvikunnar í leikskólum Reykjavíkurborgar, ákall um leiðréttingu Anna Margrét Ólafsdóttir,Hafdís Svansdóttir,Jónína Einarsdóttir Skoðun
Eru forsætisráðherra og ríkisstjórn hrædd við vilja fólksins; lýðræðið? Ole Anton Bieltvedt Skoðun
Um styttingu vinnuvikunnar í leikskólum Reykjavíkurborgar, ákall um leiðréttingu Anna Margrét Ólafsdóttir,Hafdís Svansdóttir,Jónína Einarsdóttir Skoðun
Eru forsætisráðherra og ríkisstjórn hrædd við vilja fólksins; lýðræðið? Ole Anton Bieltvedt Skoðun