Auli Bergsteinn Sigurðsson skrifar 8. febrúar 2008 06:00 Fyrir skemmstu tók ég mér frí frá vinnu á föstudegi, drakk kaffi á kaffihúsi og vafraði um netið. Ég notaði líka tækifærið til að skrifa útlenskum vini tölvupóst á ensku. Skyndilega tók ég eftir að tölvan var að verða rafmagnslaus. Ég skimaði undir bekkinn sem ég sat á og kom auga innstungu undir fótum mannsins á borðinu við hliðina. Sökum bréfaskriftanna voru málstöðvarnar voru í öðrum ham en venjulega og án þess að hugsa spurði ég manninn á ensku hvort ég mætti stinga tölvunni í samband hjá honum. Hann hélt nú það. En það sem verra var heyrði ég strax á málrómnum að þessi maður var ekki útlenskur frekar en ég. Nú voru góð ráð dýr; annað hvort að leiðrétta mistökin og líta út eins og bjáni eða halda leiknum áfram. Ég kaus síðari kostinn. Til að koma ekki upp um mig þakkaði ég fyrir á ensku með ýktum, óræðum hreim. Eftir það þyrfti ég aðeins að sitja kyrr þangað til maðurinn færi og ekki segja orð á íslensku upphátt á meðan. Gallinn var sá að hann sýndi ekki á sér neitt fararsnið. Þarna sat ég og reyndi að láta líta út eins og ekkert væri. Sem betur fer hitti ég engan sem ég þekkti og sem betur fer hringdi síminn ekki. En því miður gat ég ekki lesið dagblöðin eins og ég hafði ætlað mér. Það gat sessunautur minn hins vegar. Og svo óheppilega vildi til að hann ákvað að lesa Bakþanka Fréttablaðsins. Óheppilega segi ég því aftan á blaðinu var pistill eftir mig með mynd og nafni - útlendinginn sem hann hafði verið að tala rétt í þessu. Hvernig get ég spilað mig úr þessu? hugsaði ég með mér í sömu andrá og ég bölvaði í hljóði að heita ekki alþjóðlegra nafni. Myndi hann trúa því að ég væri bandarískur gyðingur að nafni Bergstein? Ég horfði á spilaborgina hrynja. Fyrst leit hann á myndina. Svo á mig og aftur á myndina. Síðan veitti hann mér náðarhöggið. „Fyrirgefðu, ert þetta ekki þú?" Ég kinkaði aumingjalega kolli, skreið skömmustulega aftur undir bekkinn til að taka tölvuna úr sambandi, tók saman föggur mínar og dagblaðið og gekk vandræðalegur á dyr. Mér varð hugsað til þessa atviks þegar ég fylgdist með viðbrögðum manna við REI-skýrslunni. Það er best að viðurkenna mistök strax. Viltu birta grein á Vísi? Kynntu þér reglur ritstjórnar um skoðanagreinar. Senda grein Bergsteinn Sigurðsson Mest lesið Álftanes – ný byggð á flóðasvæði Einar Sveinbjörnsson Skoðun Má lækka skatta? Helgi Brynjarsson Skoðun „Faðir vor“— Ákall um að afskrifa allar skuldir og lifa í kærleika Sigurvin Lárus Jónsson Skoðun Hvar býrðu? Ásta Þórdís Skjalddal Guðjónsdóttir Skoðun Lágir skattar og góð þjónusta fara saman í Kópavogi Guðmundur Jóhann Jónsson Skoðun Markaðsöflin græða meðan börnin tapa Hólmfríður Jennýjar Árnadóttir Skoðun Píeta samtökin 10 ára – samstaða um von Bjarni Karlsson Skoðun Föstudagurinn langi spyr: stöndum við með týndu börnunum okkar? Steinþór Þórarinsson Skoðun Ísland selur sig ekki sjálft – og óvissa selur ekkert Rannveig Grétarsdóttir Skoðun Kennslutími, kostnaður og árangur – hvað segja gögnin í raun Ómar Örn Magnússon,Linda Heiðarsdóttir,Jón Páll Haraldsson Skoðun
Fyrir skemmstu tók ég mér frí frá vinnu á föstudegi, drakk kaffi á kaffihúsi og vafraði um netið. Ég notaði líka tækifærið til að skrifa útlenskum vini tölvupóst á ensku. Skyndilega tók ég eftir að tölvan var að verða rafmagnslaus. Ég skimaði undir bekkinn sem ég sat á og kom auga innstungu undir fótum mannsins á borðinu við hliðina. Sökum bréfaskriftanna voru málstöðvarnar voru í öðrum ham en venjulega og án þess að hugsa spurði ég manninn á ensku hvort ég mætti stinga tölvunni í samband hjá honum. Hann hélt nú það. En það sem verra var heyrði ég strax á málrómnum að þessi maður var ekki útlenskur frekar en ég. Nú voru góð ráð dýr; annað hvort að leiðrétta mistökin og líta út eins og bjáni eða halda leiknum áfram. Ég kaus síðari kostinn. Til að koma ekki upp um mig þakkaði ég fyrir á ensku með ýktum, óræðum hreim. Eftir það þyrfti ég aðeins að sitja kyrr þangað til maðurinn færi og ekki segja orð á íslensku upphátt á meðan. Gallinn var sá að hann sýndi ekki á sér neitt fararsnið. Þarna sat ég og reyndi að láta líta út eins og ekkert væri. Sem betur fer hitti ég engan sem ég þekkti og sem betur fer hringdi síminn ekki. En því miður gat ég ekki lesið dagblöðin eins og ég hafði ætlað mér. Það gat sessunautur minn hins vegar. Og svo óheppilega vildi til að hann ákvað að lesa Bakþanka Fréttablaðsins. Óheppilega segi ég því aftan á blaðinu var pistill eftir mig með mynd og nafni - útlendinginn sem hann hafði verið að tala rétt í þessu. Hvernig get ég spilað mig úr þessu? hugsaði ég með mér í sömu andrá og ég bölvaði í hljóði að heita ekki alþjóðlegra nafni. Myndi hann trúa því að ég væri bandarískur gyðingur að nafni Bergstein? Ég horfði á spilaborgina hrynja. Fyrst leit hann á myndina. Svo á mig og aftur á myndina. Síðan veitti hann mér náðarhöggið. „Fyrirgefðu, ert þetta ekki þú?" Ég kinkaði aumingjalega kolli, skreið skömmustulega aftur undir bekkinn til að taka tölvuna úr sambandi, tók saman föggur mínar og dagblaðið og gekk vandræðalegur á dyr. Mér varð hugsað til þessa atviks þegar ég fylgdist með viðbrögðum manna við REI-skýrslunni. Það er best að viðurkenna mistök strax.
Kennslutími, kostnaður og árangur – hvað segja gögnin í raun Ómar Örn Magnússon,Linda Heiðarsdóttir,Jón Páll Haraldsson Skoðun
Kennslutími, kostnaður og árangur – hvað segja gögnin í raun Ómar Örn Magnússon,Linda Heiðarsdóttir,Jón Páll Haraldsson Skoðun