Afmælisskrúbbið

Merkilegt hvað maður treystir öðru fólki fyrir lífi sínu og limum. Já, útlimum, búk og öllu þessu líkamlega sem sálin er að burðast með dagligdags.

Fór sumsé í tyrkneska baðið í gær að kröfu konu minnar, nánar tiltekið eiginkonunnar.

Það var upplifun og afhjúpun.

6. mars 2008. Laugar kl. 19.00. Fremur lágvaxinn rússneskur piltungur sem talar enga íslensku og litla ensku segir mér að strípa mig inni í grunsamlega litlu herbergi - og, klæðast einhverri þynnstu punghlíf sem ég hef augum litið - og það sem meira er; hún er með g-streng.  

Það kom sumsé að því: Sigmundur Ernir í g-streng. 47 ára miðaldra karl eins og hver annar kverólant. Karlmennskan hjöðnuð.

Ég lagðist á grúfu eins og undarlega smár bjáni sem veit sem er að búið að að draga hann út í eina allsherjar vitleysu. Og það verður ekki aftur snúið.

Litli rússinn greip vatnsslöngu á veggnum og bleytti mig hátt og lágt. Þessi litla enska sem vall úr munni hans benti til þess að ég ætti að vera alveg rólegur.

Alveg rólegur.

Með bláókunnugum kalli inni í blautum skáp, liggjandi á grúfu í g-streng einum fata. Nuddolíur allt í kring.

Alveg rólegur.

Svo skrúbbaði blessaður slavinn mig frá iljum og upp úr með grænsápubursta í svo sem eins og hálfa stund. Skrápurinn varð að engu. Undir mallaði einhver mildasta lyftutónlist veraldar - og ég sofnaði.

Hann ku hafa olíunuddað mig í heila stund þar á eftir.

Á meðan hraut ég í g-strengnum.

Svaf eins og barnsrass ... með streng í borunni ...

-SER.