Draumalandið 15. apríl 2009 00:01 Ég fór að sjá Draumalandið í fyrrakvöld og eins og við var að búast kom það á nokkru hugarróti. Við eigum nefnilega öll okkar draumaland og ég fór að pæla í mínu en langt er síðan ég hef hróflað við því. Ég er nefnilega eins og fleiri mun uppteknari af því að hlýða á aðra lofa mér sínu draumalandi frekar en að spyrja sjálfan mig, líkt og Stefán Hilmarsson forðum, hvar er draumurinn? Nú er stutt í kosningar og stjórnmálamenn reyna eftir fremsta megni að selja okkur sína sýn af draumalandi. Meira að segja nú þegar bráður vandi er á höndum og kosningabaráttan ætti að snúast um bráðaaðgerðir þá standast stjórnmálamennirnir ekki freistinguna og reyna að selja okkur aðgang að draumalandinu sínu og bjóðast til að tryggja okkur gegn því að við lendum í tortímingarlandi andstæðinganna. Allt þetta fyrir eitt atkvæði sem virðast reyfarakaup. En ekki eru öll draumalönd innan seilingar í þessu lífi. Ég man þegar ég spurði einn trúfastan kunningja í mosku einni hvort ekki væri erfitt að neita sér um öll lífsins þægindi fyrir trúna. Hann þverneitaði því og sagði þetta líf vera stutt og ekki jafn mikilsvert og það sem biði handan móðunnar miklu. Standi hann sína plikt á þessari stuttu vakt muni hann njóta allra hugsanlegra þæginda á löngu vaktinni hinum megin. Eftir að ég kom út úr kvikmyndahúsinu í Smáralind í fyrrakvöld fékk ég mér kaffi með Sigurði Maríasi sem er indíánafræðingur mikill. Sagði hann svipaða sögu af indíána sem taldi það ekki tiltökumál að hinn hvíti maður hefði tekið landið af honum í Ameríkunni því land indíánanna væri ekki af þessum heimi. Þegar ég hélt svo heim á leið stöðvaði mig ungur maður, nokkuð illa á sig kominn eftir vergang og ólyfjan. Hann bað mig vinsamlegast að gera sér þann greiða að kaupa fyrir sig sprittflösku í apótekinu þar sem hann fengi ekki afgreiðslu lengur. Peningana hafði hann tilbúna. Mér fannst ég vera kominn býsna langt frá draumalandinu mínu. En ég held ég hafi gert það eina rétta og mun ég vonandi hafa þann háttinn á næst þegar ég þarf að taka ákvörðun. Ég spurði mig: Hvað yrði gert í þessari stöðu í draumalandinu mínu? Viltu birta grein á Vísi? Kynntu þér reglur ritstjórnar um skoðanagreinar. Senda grein Mest lesið Það vex eitt blóm fyrir vestan Sif Huld Albertsdóttir Skoðun Sex ástæður til að segja já við ESB-viðræðum Þorvaldur Ingi Jónsson Skoðun Hversu mörg líf þarf áður en kerfið vaknar? Harpa Hildiberg Böðvarsdóttir Skoðun Kosningar eða Eurovision? Þorsteinn Haukur Harðarson Skoðun Verða ríki fátæk af því að ganga í Evrópusambandið? Andrés Pétursson Skoðun Hvað fæst fyrir skattpeningana? Stefán Vagn Stefánsson Skoðun Sérhagsmunir eða almannahagur Sigurður K Pálsson Skoðun Af hverju þurfum við páska? Matthildur Bjarnadóttir Skoðun Eins gott að þjóðin viti ekki of mikið Jón Pétur Zimsen Skoðun Tækifæri til að lækka verðbólgu Marinó G. Njálsson Skoðun
Ég fór að sjá Draumalandið í fyrrakvöld og eins og við var að búast kom það á nokkru hugarróti. Við eigum nefnilega öll okkar draumaland og ég fór að pæla í mínu en langt er síðan ég hef hróflað við því. Ég er nefnilega eins og fleiri mun uppteknari af því að hlýða á aðra lofa mér sínu draumalandi frekar en að spyrja sjálfan mig, líkt og Stefán Hilmarsson forðum, hvar er draumurinn? Nú er stutt í kosningar og stjórnmálamenn reyna eftir fremsta megni að selja okkur sína sýn af draumalandi. Meira að segja nú þegar bráður vandi er á höndum og kosningabaráttan ætti að snúast um bráðaaðgerðir þá standast stjórnmálamennirnir ekki freistinguna og reyna að selja okkur aðgang að draumalandinu sínu og bjóðast til að tryggja okkur gegn því að við lendum í tortímingarlandi andstæðinganna. Allt þetta fyrir eitt atkvæði sem virðast reyfarakaup. En ekki eru öll draumalönd innan seilingar í þessu lífi. Ég man þegar ég spurði einn trúfastan kunningja í mosku einni hvort ekki væri erfitt að neita sér um öll lífsins þægindi fyrir trúna. Hann þverneitaði því og sagði þetta líf vera stutt og ekki jafn mikilsvert og það sem biði handan móðunnar miklu. Standi hann sína plikt á þessari stuttu vakt muni hann njóta allra hugsanlegra þæginda á löngu vaktinni hinum megin. Eftir að ég kom út úr kvikmyndahúsinu í Smáralind í fyrrakvöld fékk ég mér kaffi með Sigurði Maríasi sem er indíánafræðingur mikill. Sagði hann svipaða sögu af indíána sem taldi það ekki tiltökumál að hinn hvíti maður hefði tekið landið af honum í Ameríkunni því land indíánanna væri ekki af þessum heimi. Þegar ég hélt svo heim á leið stöðvaði mig ungur maður, nokkuð illa á sig kominn eftir vergang og ólyfjan. Hann bað mig vinsamlegast að gera sér þann greiða að kaupa fyrir sig sprittflösku í apótekinu þar sem hann fengi ekki afgreiðslu lengur. Peningana hafði hann tilbúna. Mér fannst ég vera kominn býsna langt frá draumalandinu mínu. En ég held ég hafi gert það eina rétta og mun ég vonandi hafa þann háttinn á næst þegar ég þarf að taka ákvörðun. Ég spurði mig: Hvað yrði gert í þessari stöðu í draumalandinu mínu?