Sálarlaus gereyðing

Tölvuleikur: Ratchet & Clank: All 4 One

Insomniac Games

Ratchet & Clank er leikjasería sem á sér marga aðdáendur. Sumir elska leikina fyrir nánast „Pixar-legt" útlitið, aðrir fyrir skemmtilegasta úrval vopna sem fyrirfinnst í tölvuleik og enn aðrir fyrir skemmtilega spilun sem höfðar jafnt til barna og fullorðna.

Í Ratchet & Clank: All 4 One eru a.m.k. tvö af fyrrnefndum atriðum enn til staðar. Leikurinn er gullfallegur í þeim skrautlega teiknimyndastíl sem einkennir Ratchet & Clank-leikina. Vopnin eru skemmtilega furðuleg og standa vel undir þeim væntingum sem þriðja heims einræðisherra gæti haft til gereyðingarvopna.

All 4 One er allt öðruvísi en fyrri leikir í seríunni og það er ekki víst að þær breytingar sem gerðar voru á leiknum séu af hinu góða. Nú er allt kapp lagt á fjölspilun, en allt að fjórir geta spilað saman í gegnum leikinn, annað hvort á sömu tölvunni eða í gegnum netið. Menn keppast við að ná sem flestum peningum og safna saman exótískum dýrum á meðan barist er við ógrynni óvina. Þetta er allt gott og blessað en þetta fyrirkomulag hefur á einhvern hátt rifið sálina úr leiknum. Sem dæmi má nefna að í fyrri leikjum snerist allt um að nota vopn á sem frumlegastan máta til að drepa óvinina. Nú er þess nánast krafist af leiknum að allir leikmenn séu að nota sama vopn til að geta afgreitt óvinina á sómasamlegan máta. Þetta gerir það að verkum að leikurinn verður nánast vélrænn og því miður svolítið einhæfur.

Þegar síðasti Ratchet & Clank-leikur kom út sagði undirritaður að serían væri farin að staðna aðeins og kannski væri tími til að breyta aðeins formúlunni. Það er líklega of seint að taka þau orð til baka. Ratchet & Clank: All 4 One er alls ekki slæmur leikur, það er hægt að skemmta sér ágætlega í fjölspilun en takmörkuð gervigreind tölvustýrðra samherja gerir það að verkum að einstaklingsspilun er pirrandi á köflum.

Niðurstaða: Fínn leikur en samanborið við fyrri leiki seríunnar er hann afskaplega takmarkaður.