Árásin á Grundarfirði: „Hann ögraði okkur allan tímann“

„Hann var verulega drukkinn og var allan tímann að reyna að stofna til slagsmála. Við vildum það ekki og ég veit ekki hvað kom til þess að svona fór,“ sagði annar þeirra sem ákærður er fyrir stórfellda líkamsárás í Grundarfirði í júlí síðastliðnum.

Aðalmeðferð í máli ríkissaksóknara á hendur tveimur mönnum, Íslendings og Þjóðverja, hófst Héraðsdómi Reykjaness í morgun. Þeim er gefið að sök að hafa ráðist á íslenskan karlmann aðfaranótt 17. júlí með þeim afleiðingum að maðurinn slasaðist lífshættulega. Hlaut maðurinn heilaskaða sem leiddi til verulegrar minnisskerðingar. Neita mennirnir báðir sök í málinu en myndbandsupptaka staðfestir hluta árásarinnar.

Mennirnir tveir voru skipverjar á togaranum Baldvin NC100 sem lagst hafði að höfn í Grundarfirði umrætt kvöld. Skipverjarnir höfðu ákveðið að setjast að sumbli á veitingastaðnum Rúben áður en haldið var aftur til vinnu. Að sögn ákærðu voru þeir tólf saman á veitingastaðnum en einn þeirra þekkti til fórnarlambsins, heimamanns, sem einnig var á fyrrnefndum veitingastað.

„Hann var allan tímann að reyna að „pikka fight“ og ögraði okkur allan tímann,“ sagði Íslendingurinn í vitnaleiðslum.

Braut gleraugu skipverja

Báðir ákærðu gátu gefið nokkuð greinargóða lýsingu á kvöldinu. Sá þýski mundi hana nokkuð vel frá upphafi til enda en Íslendingurinn mundi allt fram að slagsmálunum.

„Starfsmaður eða eigandi Rúben hafði reynt að róa hann (fórnarlambið) niður og bauðst svo til þess að hafa ofan af honum á meðan við kæmum okkur út af staðnum. Við ákváðum að þiggja það og ganga saman að bryggjunni þegar hann (fórnarlambið) kom rakleitt að okkur. Þá var hann orðinn agressívur og pirraður yfir að við skyldum fara á undan sér. Ég spurði hvað gangi að honum og hann fór þá að hóta okkur handrukkurum. Kýldi svo Sigga [skipverji] í andlitið þannig að gleraugun hans brotnuðu,“ sagði Íslendingurinn. „Við spjölluðum síðan við hann og hann baðst afsökunar.“

Mennirnir héldu ferð sinni í togarann áfram og fórnarlambið hélt sinnar leiðar. „Eftir einhverja stund, fimm til tíu mínútur, kom hann aftur og ætlaði að koma í bátinn. Við stóðum fyrir og sögðum að það væru skýr skilaboð frá skipstjóranum að það færi enginn um borð sem ekki væri að vinna.“

Þjóðverjinn trúnaðarmaður starfsmanna

Þjóðverjinn kvaðst hafa heyrt hávaða í mönnunum og ákvað að kanna hvað um var að vera. Fram kom að hann væri nokkurs konar trúnaðarmaður starfsmanna og því hafi það verið hans hlutverk að sjá til þess að allt væri með felldu. Þegar hann hafi komist að því að óviðkomandi hafi reynt að komast um borð hafi það verið hans skylda að ganga úr skugga um að svo færi ekki. Ákvað hann því að gefa sig á tal við fórnarlambið sem þó var komið nokkurn spöl frá togaranum.

„Ég vildi: a) að hann kæmist ekki um borð og b) að hann myndi greiða fyrir gleraugun sem brotnuðu. Þegar ég kom að honum vildi hann strax slást, lyfti hnefa og sló mig í andlitið,“ sagði Þjóðverjinn. Til ryskinga hafi komið og í kjölfarið hafi Íslendingurinn komið hlaupandi til þess að reyna að stöðva slagsmálin af. Skömmu síðar hafi hann séð manninn liggjandi meðvitundarlausan í jörðinni.

Aldrei skammast sín jafnmikið

Maður á lyftara kom að átökunum og sá Íslendinginn standa yfir manninum meðvitundarlausum og slá hann tveimur hnefahöggum. Íslendingurinn kveðst ekki muna eftir því en fékk það staðfest á myndbandsupptöku.

„Ég hef aldrei skammast mín eins mikið á ævinni og þegar ég horfði á þetta. Mér varð bara óglatt, þetta var mjög ljótt og fékk mikið á mig. Ég er hreinlega reiður og sár og skil ekki hvað í ósköpunum fékk mig til að bregðast svona við. Ég kom þangað í einum tilgangi og það var til að stöðva slagsmálin,“ sagði hann.

Mennirnir sögðust báðir harma atburðarrásina virkilega og báðust fyrirgefningar á verknaðinum.

Sá sem fyrir árásinni varð hlaut meðal annars heilaskaða sem leiddi til verulegrar minnisskerðingar og hæfni til skilnings og tjáningar, auk máttminnkunnar og skertrar líkamlegrar getu. Læknir sem bar vitni í málinu sagði hverfandi líkur á að maðurinn myndi ná fyrri getu og lifa eðlilegu lífi á ný. Þá muni hann aldrei öðlast langtíma- né skammtímaminni aftur.