Beingreiðslur til Ríkisútvarpsins

Hún er harkaleg deilan milli núverandi útvarpsstjóra Ríkisútvarpsins og stjórnarformannsins annars vegar og fyrrverandi fjármálastjóra hins vegar. Deilt er um hver eða hverjir beri mesta ábyrgð á endurteknum vandræðum stofnunarinnar. Vígvöllur þeirra er á síðum beggja dagblaða landsins. Fjármálastjórinn lék síðast leik í orrustunni í gær og benti þar á að stjórnartíð útvarpsstjórans hófst ekki þegar hann tók til starfa sem útvarpsstjóri, heldur fyrir nærri fjórum árum, það er á þeim degi sem hann tók sæti í stjórn Ríkisútvarpsins.

Fjárhagsvandi Ríkisútvarpsins er mikill og hvert mannsbarn veit að meiri peningum er varið til rekstrar og afborgana en stofnunin aflar sér og fær með útvarpsgjaldinu. Í raun er það hreint galið að á hverju ári upphefjist sama orðræðan aftur og aftur. Nú bregður reyndar svo við að fyrrverandi fjármálastjóri og núverandi útvarpsstjóri og stjórnarformaður deila opinberlega.

„Þá hefur verið umtalsverður taprekstur hjá félaginu síðan því var komið á fót 2007 og hefur sá taprekstur að verulegu leyti verið fjármagnaður með nýjum lánum,“ skrifaði stjórnarformaðurinn í grein sem birtist í Fréttablaðinu nýverið. Þessu mótmælir fjármálastjórinn fyrrverandi og segir í grein sinni: „Þetta eru órökstuddar og rangar fullyrðingar. Eins og ég skýrði í grein í Morgunblaðinu 14. október sl. var ekkert uppsafnað rekstrartap til 31. ágúst 2013 þegar síðasta rekstrarári Páls Magnússonar lauk og þar af leiðandi engin lán tekin vegna tapreksturs á vakt Páls. Á nýliðnu rekstrarári, 1. september 2013 til 31. ágúst 2014, má hins vegar ætla að tap fyrir skatta hafi numið um 350 m.kr. og í lok febrúar 2014 hafi í fyrsta skipti verið tekið lán vegna tapreksturs. Allt á vakt Ingva Hrafns og Magnúsar Geirs,“ segir svo fjármálastjórinn fyrrverandi í grein í Morgunblaðinu í gær. Vandinn leysist ekki í deilum um hverjum hefur tekist verst upp á liðnum árum.

Meðan deilt er um hver eða hverjir bera ábyrgðina siglir Ríkisútvarpið áfram í óvissu. Og ekki bara Ríkisútvarpið. Auðvitað gildir það líka um önnur fjölmiðlafyrirtæki. Vegna stærðar sinna og forréttinda, það er með beingreiðslum úr ríkissjóði, eða kannski á að segja frá almenningi, er staða Ríkisútvarpsins svo sterk á markaði að hún hefur eðlilega áhrif á önnur fyrirtæki sem starfa við hlið stofnunarinnar. Dregur úr mætti þeirra og takmarkar möguleika þeirra. Það er rammpólitískt mál.

Nú er unnið að því að loka fjárlagafrumvarpi næsta árs. Þar liggur helsta von Ríkisútvarpsins, allavega til skammtímareddingar. Vigdís Hauksdóttir, formaður fjárlaganefndar, hefur örugglega ekki aukið bjartsýni þeirra sem bera áhyggjurnar. Hún hefur talað það ákveðið, ef rétt er munað hefur hún aftekið með öllu, eða flestu að meiri peningar renni til Ríkisútvarpsins og sagt að stofnunin verði að sníða sér stakk eftir vexti.

Vissulega má nefna útvarpsgjaldið ýmsum nöfnum. Hvað sem það er kallað er það innheimt gegnum ríkið og meginhluta þess er skilað til Ríkisútvarpsins. Hvað á það vera hátt, á það allt að renna til stofnunarinnar og fleira þess háttar er stjórnmálamanna að svara. Og það sem fyrst.