Stórkostlegt ævintýri

Tónlist

Pekka Kuusisto og Davíð Þór Jónsson

Pekka Kuusisto fiðluleikari og Davíð Þór Jónsson píanóleikari léku af fingrum fram í Kaldalóni í Hörpu þriðjudaginn 17. febrúar.



Einhverjir skrítnustu tónleikar sem ég hef farið á voru í gömlum strætó sem var ekið um Vesturbæinn á Listahátíð í hittifyrra. Flygli hafði verið komið fyrir í strætónum og á hann lék Davíð Þór Jónsson. Hann spann út frá hryglunni í gamalli vél strætósins, hermdi eftir vélarhljóðinu, og út frá því fæddust allskonar stef.

Vélarhljóð er ekkert sérstaklega skáldlegt, svo impróvisasjón Davíðs Þórs getur varla hafa verið sjálfsögð. Það er til marks um hæfileika hans að þetta var yfirleitt hægt.

Ég hugsa að spuninn í Kaldalóni í Hörpu á þriðjudagskvöldið hafi verið auðveldari. Þar var uppspretta tónlistarinnar ekki einhæft vélarhljóð, heldur var um að ræða tónrænt samtal píanó- og fiðluleikara.

Davíð Þór spilaði þarna með fiðluleikaranum Pekka Kuusisto, en hann leikur einleik í fiðlukonsert Stravinskís á tónleikum Sinfóníuhljómsveitar Íslands í kvöld.

Samstarf þeirra Davíðs Þórs hófst á kammerhátíð í vor, þeir áttu þá að spinna eitthvað örstutt. Þeir gátu þó ekki hætt og þar með eyðilagðist skipulag beinnar útsendingar. Eiginlega var það hálfgerður skandall!

Í þetta sinn var ekki um beina útsendingu að ræða svo þeir kumpánar máttu spila eins lengi og þeir vildu. Úr varð rúmlega klukkustundar langur spuni sem var dásamlegur áheyrnar.

Það er erfitt að lýsa því sem bar fyrir eyru. Tónlistin hófst með því að Davíð Þór spilaði kuldalega, fjarlæga tóna úr diskantinum. Á meðan lék Pekka sér fremur fálmkennt að ýmsum blæbrigðum. Svo tók við grípandi taktur sem gat af sér allskonar hendingar, hljóma og liti. Þannig byrjaði stórkostlegt ævintýri.

Í það heila var tónlistin kaflaskipt, ýmist kraftmikil hrynlist, eða innhverfar stemningar.

Um miðbikið fæddist líka ábúðarfull, belgingsleg sveimtónlist, en breyttist skyndilega í ómstrítt strengjaplokk. Og svo varð það að einhverju allt öðru. Tónlistin var því ótrúlega fjölbreytt, hún umbreyttist í sífellu, kom stöðugt á óvart og var alltaf spennandi.

Pekka lék á rafmagnsfiðlu, sem var tengd við einskonar tölvu og þannig gat hann galdrað hina og þessa effekta út úr fiðlunni. Flygillinn var hinsvegar akústískur, en hann var líka tendur við tölvu.

Effektarnir voru m.a. bergmál, og svo voru einnig oft spiluð stefbrot, sem tölvan endurtók hvað eftir annað. Þrátt fyrir það var tónlistin aldrei bara einhverjar endurtekningar, eins og stundum vill verða þegar spuni er annarsvegar. Þeir Pekka og Davíð Þór höfðu einfaldlega of mikið ímyndunarafl til að það gerðist. Hvílík upplifun!



Niðurstaða: Með mögnuðustu tónlistarspunum sem hér hafa heyrst.