Fullur bolli af hamingju

Ég fór að velta fyrir mér hamingjunni um daginn, hvað það þýddi að vera hamingjusamur. Eins og með margt annað segir reynslan mér að það sé ansi mismunandi hvað það er sem gerir fólk virkilega hamingjusamt.

Mér finnst ágætt að hugsa um hamingjuna í bollum, einn bolli fyrir hvert svið í lífi þínu sem þarf að vera í jafnvægi svo að þú sért hamingjusöm manneskja.

Einn bolli er fyrir fjölskylduna sem heild, einn fyrir börnin og gefandi stundir með þeim, einn fyrir sambandið, einn fyrir vinina, einn fyrir vinnuna, einn fyrir sjálfið og svo framvegis. Þegar búið er að velja þá bolla sem fylla einhver skilyrði þá þarftu að ákveða hvort þeir eru hálffullir eða hálftómir.

Ætlarðu að vakna á hverjum degi og horfa á lífið björtum augum? Þitt er valið.

Áskorunin

Þá er komið að hamingjuáskoruninni en hún er sú að halda bollunum temmilega fullum. Tökum dæmi. Ef þú sinnir ekki sjálfum þér, hreyfir þig ekki eða hugsar lítið um sjálfið þá tæmist sá bolli.

Sért þú til að mynda of mikið með makanum þínum þá yfirfyllist sá bolli og sambandið gæti hreinlega orðið leiðigjarnt og á meðan tæmast aðrir bollar eins og til dæmis vinabollinn.

Hvenær hittirðu síðast góðan vin? Hittirðu kannski vini þína of mikið og gleymir vinnunni eða börnunum?

Lífið snýst að miklu leyti um jafnvægi og að njóta stundarinnar sem er hér og nú.

Fjársjóðurinn ert þú

Í blaðinu er viðtal við Vilborgu Örnu. Ég heillaðist af henni þegar ég sat einu sinni fyrirlestur sem hún hélt. Hún var ein af þeim sem sneri blaðinu við. Hún var óörugg í eigin skinni og óviss um framtíðina en fann sinn farveg og eftir það gekk allt betur.

Hún vann ekki í lottói, né kom einhver til hennar og færði henni tækifæri.

Vilborg fann sinn fjársjóð, hamingju og styrk með því að breyta um hugarfar og horfast í augu við verkefnin, sama hvort þau voru af góðum eða slæmum meiði.