Hágrátandi væmið ógeð í Hljómskálagarðinum

Krókusar

Það fer auðvitað um mann sæluhrollur þegar sumardaginn fyrsta ber að garði. Ég er algjör sökker fyrir svona tímamótum og alltaf pínu meyr.

Þarf lítið til að ég fái smá tár í augað og verði eins og algjör auli. Hvað þá þegar móðir náttúra er að störfum enda alin upp af sérlegu áhugafólki um garðrækt. Innra með mér spriklar líka hress og kátur eldri borgari. Til þess að næra hann sem mest og best horfi ég til dæmis á Doc Martin, hekla og fer í kvöldgöngutúra.

Í einum slíkum sá ég krókusa í einhverju af blómabeðum borgarinnar.  Við þessa sjón fylltist ég slíkri gleðitilfinningu að ég átti erfitt með mig. Fékk tár í augun og þurfti að sjúga smá upp í nefið. Ég er enn að glíma við örlítið vorkvef og það fer auðvitað allt af stað þegar maður kemst í svona uppnám.

Núna svoleiðis iða ég í skinninu að fá fleiri blóm á stjá og þið sjáið mig örugglega hágrátandi í Hljómskálagarðinum þegar allt er í sem mestum blóma þar í sumar.

Afmælistár

Það eru ekki bara blóm sem verða til þess að ég fæ tár í augun. Ég verð nefnilega mjög meyr í afmælum þegar afmælissöngurinn er sunginn. Sjálf er ég fullkomlega laglaus og mæma alltaf bara með til þess að eyðileggja ekki mómentið. Það geri ég iðulega með tárin í augunum.

Þá virðist engu skipta hvort ég þekki afmælisbarnið eitthvað eða hversu mörgum árum það fagnar með samferðarmönnum sínum. Þetta getur orðið örlítið vandræðalegt í afmælum þar sem ég þekki afmælisbarnið ekkert sérstaklega vel. Svo er ég engu skárri þegar kemur að mínu eigin afmæli. Þá umbreytist ég í eitthvað voðalegt væmið ógeð, svo þakklát fyrir allt og alla, aldur og fyrri störf.

Nú nálgast minn næsti afmælisdagur óðfluga og ég er búin að ákveða að halda mitt eigið partý til þess að fagna því. Það eru nokkur ár síðan ég hélt upp á afmælið mitt síðast. Það gerði ég í kjallaranum á skemmtistaðnum Paloma og bauð upp á veitingar frá samlokurisanum Subway. Þetta lagðist auðvitað vel í mannskapinn en þrátt fyrir það mun ég ekki endurtaka leikinn.

Nú ætla ég að halda upp á það á heimili mínu í Þingholtunum og er að velta því fyrir mér að láta það standa yfir frá morgni til kvölds. Það eru auðvitað margir í kringum mann sem hafa gripið til þess ráðs að fjölga sér á undanförnum árum, enn eitt sem gerir mig meyra, og maður vill auðvitað njóta dagsins með öllum litlu gleðigjöfunum.

Það er vonandi til marks um einhverskonar aukinn þroska að halda upp á afmæli heima með gestum í öllum aldurshópum frekar heldur en í dimmum kjallara á skemmtistað.

Prinsinn

Ef ég man rétt þá vangaði ég í fyrsta skipti við lagið Nothing Compares 2 You. Á þeim tímapunkti var það hamingjuríkasta stund lífs míns þó ég hafi nú blessunarlega náð að toppa hana nokkrum sinnum síðan þá.

Lagið á samt enn við og ég hugsa að tónlistarhlustun helgarinnar verði helguð Prince og mér mun sjálfsagt vökna örlítið um augun á meðan ég hlusta á dúfurnar gráta. Að minnsta kosti ef ég þekki sjálfa mig rétt.