Þetta átti aldrei að vera auðvelt Þórunn Elísabet Bogadóttir skrifar 12. október 2010 06:00 Fyrir forvitni sakir eyddi ég dágóðum tíma í það í gær að lesa tveggja ára gömul dagblöð. Mig langaði að rifja upp hvernig umræðan og ástandið hefði raunverulega verið mánuðinn sem allt fór endanlega í klessu. Auðvitað fór um mig smá hrollur þegar ég las fyrirsagnir eins og „Raunveruleg hætta á vöruskorti í búðum", „Ríkið hefur tekið við stjórn allra bankanna" og „Skammta gjaldeyri fyrir nauðsynjum". En að einhverju leyti óskaði ég þess að umræðan væri í dag eins og hún var þá. Þarna voru nefnilega líka fyrirsagnir eins og „Bjartsýni er eini kosturinn" og „Við verðum að treysta hvert öðru". Á þessum tíma var mikið talað um að íslenskt þjóðfélag myndi læra af kreppunni, gildin myndu breytast og við færum að hlúa að því sem raunverulega skipti máli. Stjórnmálamenn úr öllum flokkum kepptust eiginlega við að stappa stálinu í hrædda þjóðina. Næstu árin yrðu erfið, en þjóðin átti að standa saman, gefast ekki upp, missa ekki kjarkinn, sýna stillingu og yfirvegun, láta ekki hugfallast, og svo framvegis. Við áttum að komast í gegnum þetta í sameiningu, um það virtust þeir allir sammála. Eins og Geir orðaði það: „með íslenska bjartsýni, æðruleysi og samstöðu að vopni, munum við standa storminn af okkur." Fyrir utan blessun guðs og allra góðra vætta náttúrlega. Tveimur árum seinna er einhvern veginn allt annað hljóð í strokknum alls staðar. Það er hver höndin uppi á móti annarri alls staðar, ekki bara á Alþingi. Samstaðan er engin og það fer eitthvað lítið fyrir bjartsýninni. Í dagblaðaskoðuninni rak ég augun í grein þar sem Steingrímur J. hvatti til þess að forystumenn stjórnmálaflokka, fjármálalífs, verkalýðs og Samtaka atvinnurekenda yrðu boðaðir til fundar. Á fundinum yrði setið þar til samkomulag næðist um hvernig unnið yrði úr erfiðleikunum. Hvernig væri að þetta yrði gert í dag? Allir inn og hurðinni læst. Það sem hægt er að gera verði gert. Stundum finnst mér eins og margir hafi bara hreinlega gleymt því sem hér átti sér stað. Við megum ekki gleyma því að það er takmarkað mikið sem hægt er að gera. Eða bjóst einhver virkilega við því þá að allt yrði orðið gott í lok árs 2010? Vissum við ekki öll að árin eftir hrunið yrðu frekar ömurleg og erfið á margan hátt þrátt fyrir allt peppið? Það sagði nefnilega aldrei neinn að þetta yrði auðvelt. Viltu birta grein á Vísi? Sendu okkur póst. Senda grein Bakþankar Þórunn Elísabet Bogadóttir Mest lesið Halldór 05.04.2025 Halldór Veiðigjöld vs afnám undanþágu orkumannvirkja frá fasteignamatsskyldu Guðmundur Haukur Jakobsson Skoðun Eitruð kvenmennska Ása Lind Finnbogadóttir Skoðun Betra líf eftir greiningu krabbameins, tímamótarannsókn sem vísar veginn Sigríður Gunnarsdóttir Skoðun Hinn nýi íslenski aðall Kolbrún Áslaugar Baldursdóttir Skoðun Samningur HSÍ við Rapyd – Opið bréf til frambjóðenda í formannskjöri Hópur stuðningsmanna Íslands í handbolta Skoðun Leiðin til helvítis Jón Pétur Zimsen Skoðun Þau eru fá en þörfin er stór Sif Huld Albertsdóttir Skoðun Á undan jarðýtu komi fornleifafræðingur… Stefán Pálsson Skoðun Hvernig getum við notað nýjar ráðleggingar um mataræði? Óla Kallý Magnúsdóttir,Jóhanna E. Torfadóttir Skoðun
Fyrir forvitni sakir eyddi ég dágóðum tíma í það í gær að lesa tveggja ára gömul dagblöð. Mig langaði að rifja upp hvernig umræðan og ástandið hefði raunverulega verið mánuðinn sem allt fór endanlega í klessu. Auðvitað fór um mig smá hrollur þegar ég las fyrirsagnir eins og „Raunveruleg hætta á vöruskorti í búðum", „Ríkið hefur tekið við stjórn allra bankanna" og „Skammta gjaldeyri fyrir nauðsynjum". En að einhverju leyti óskaði ég þess að umræðan væri í dag eins og hún var þá. Þarna voru nefnilega líka fyrirsagnir eins og „Bjartsýni er eini kosturinn" og „Við verðum að treysta hvert öðru". Á þessum tíma var mikið talað um að íslenskt þjóðfélag myndi læra af kreppunni, gildin myndu breytast og við færum að hlúa að því sem raunverulega skipti máli. Stjórnmálamenn úr öllum flokkum kepptust eiginlega við að stappa stálinu í hrædda þjóðina. Næstu árin yrðu erfið, en þjóðin átti að standa saman, gefast ekki upp, missa ekki kjarkinn, sýna stillingu og yfirvegun, láta ekki hugfallast, og svo framvegis. Við áttum að komast í gegnum þetta í sameiningu, um það virtust þeir allir sammála. Eins og Geir orðaði það: „með íslenska bjartsýni, æðruleysi og samstöðu að vopni, munum við standa storminn af okkur." Fyrir utan blessun guðs og allra góðra vætta náttúrlega. Tveimur árum seinna er einhvern veginn allt annað hljóð í strokknum alls staðar. Það er hver höndin uppi á móti annarri alls staðar, ekki bara á Alþingi. Samstaðan er engin og það fer eitthvað lítið fyrir bjartsýninni. Í dagblaðaskoðuninni rak ég augun í grein þar sem Steingrímur J. hvatti til þess að forystumenn stjórnmálaflokka, fjármálalífs, verkalýðs og Samtaka atvinnurekenda yrðu boðaðir til fundar. Á fundinum yrði setið þar til samkomulag næðist um hvernig unnið yrði úr erfiðleikunum. Hvernig væri að þetta yrði gert í dag? Allir inn og hurðinni læst. Það sem hægt er að gera verði gert. Stundum finnst mér eins og margir hafi bara hreinlega gleymt því sem hér átti sér stað. Við megum ekki gleyma því að það er takmarkað mikið sem hægt er að gera. Eða bjóst einhver virkilega við því þá að allt yrði orðið gott í lok árs 2010? Vissum við ekki öll að árin eftir hrunið yrðu frekar ömurleg og erfið á margan hátt þrátt fyrir allt peppið? Það sagði nefnilega aldrei neinn að þetta yrði auðvelt.
Veiðigjöld vs afnám undanþágu orkumannvirkja frá fasteignamatsskyldu Guðmundur Haukur Jakobsson Skoðun
Betra líf eftir greiningu krabbameins, tímamótarannsókn sem vísar veginn Sigríður Gunnarsdóttir Skoðun
Samningur HSÍ við Rapyd – Opið bréf til frambjóðenda í formannskjöri Hópur stuðningsmanna Íslands í handbolta Skoðun
Hvernig getum við notað nýjar ráðleggingar um mataræði? Óla Kallý Magnúsdóttir,Jóhanna E. Torfadóttir Skoðun
Veiðigjöld vs afnám undanþágu orkumannvirkja frá fasteignamatsskyldu Guðmundur Haukur Jakobsson Skoðun
Betra líf eftir greiningu krabbameins, tímamótarannsókn sem vísar veginn Sigríður Gunnarsdóttir Skoðun
Samningur HSÍ við Rapyd – Opið bréf til frambjóðenda í formannskjöri Hópur stuðningsmanna Íslands í handbolta Skoðun
Hvernig getum við notað nýjar ráðleggingar um mataræði? Óla Kallý Magnúsdóttir,Jóhanna E. Torfadóttir Skoðun