Heimur batnandi fer

Um daginn lá leið mín í Háskóla Íslands en þangað hef ég ekki komið síðan ég tók mitt BA-próf með sæmilegu láði fyrir sautján árum eða svo. Þá var ástandið svona:

Pínulitlar kaffistofur í hverju húsi. Kaffið viðbrennt og voveiflega vont. Síðsmurð rúnnstykki með torkennilegu áleggskáli, bleikum kjötbúðingi og osti ein á boðstólum ásamt stöku kleinu. Hvíslingar um að nokkrar fílakaramellur væru til í Aðalbyggingunni. Kennarar sem hurfu inn um dularfullar dyr þar sem allt var nýsmurt og óbrennt, samkvæmt áreiðanlegum munnmælum.

Öldin er önnur og rúmlega það. Í Hámu, matsölu stúdenta á Háskólatorgi, blasa við marmaradiskar á fæti hlaðnir fjölmörgum tegundum af glænýju bakkelsi, meira að segja terta sem hefði sómt sér við hirð Frakkakonungs, þrílit og flórsykurstráð. Margbrotið samlokuúrvalið nær frá lofti ofan í gólf, við hlið tuga mismunandi skyrdrykkja, flöskuvatna og nýkreistra safa. Í hillingum salatbar og möguleikinn á heitum mat. Sælgætisúrvalið meira en í Bónus. Og kaffið, konur og menn, kaffið var undursamlegt.



Háskólatorgið sjálft var eins og kynningarbæklingur. Fjöldi fólks á öllum aldri á þönum í erindum sínum, sumir við borð að spjalla, aðrir á leið inn eða út úr bóksölunni, enn aðrir standandi uppi við vegg við flatskjái og lyklaborð að senda gögnin sín í nærliggjandi prentara eða bara að mennta sig á alnetinu. Birtan var þannig að allir litu vel út og voru smart. Framtíðin lá í loftinu og hún var björt.



Ég rakst á Háskólakennara og doktor sem hafði verið með mér í menntaskóla og hann sagði mér frá nýjum og spennandi námsbrautum sem eru einmitt eins og sniðnar fyrir mig. Námsframboðið er eins og í Hámu, kjarngóð grunnnámskeið og girnilegir valkostir. Spurði síðan hvort ég væri með kubb því þá hefði hann getað hlaðið alls kyns fróðleik inn á hann fyrir mig til að skoða að gamni mínu. Ég var ekki með kubb en ákvað að kaupa mér svoleiðis í bóksölunni.

Í allri bölsýninni, kreppunni og niðurskurðinum var eitthvað óskaplega gott við að koma inn á Háskólatorg um daginn. Ég veit auðvitað að það er ekki hægt að dæma um gæði eða stöðu þjóðfélags eftir því andrúmslofti sem einhver upplifir í mötuneyti háskólans á staðnum. En ef andrúmsloftið þar er eins jákvætt og metnaðarfullt og mér fannst, þar sem ég leit í kringum mig á Háskólatorgi, þá er einhver von.