Saga raftónlistarinnar

Plötuútgáfa á stafrænu formi er alltaf að aukast. Bæði tónlistarútgáfur og tónlistarveitur eru duglegar að bjóða upp á efni sem er eingöngu fáanlegt sem niðurhal. Nýlega gaf til dæmis Hellcat-útgáfan út 57 laga safnið The Hellcat Years í tilefni af því að Joe Strummer hefði orðið sextugur. Útgáfan spannar það efni sem Strummer gerði með hljómsveitinni Mescaleros. Flott safn með ýmsu áður óútgefnu efni og eingöngu fáanlegt stafrænt.

Önnur ekki síður merkileg útgáfa er safnið A Guide to Electronic Music sem Bleep-tónlistarveitan setti saman. Sú útgáfa er aðeins seld til og með 27. september, þannig að áhugasamir ættu að skella sér á Bleep.com án tafar.

Bleep sérhæfir sig í raftónlist, þó að veitan selji fleiri tegundir tónlistar. Fyrrnefnt safn rekur sögu raftónlistarinnar í 55 lögum. Þetta er magnað safn sem hefst á Olivier Messaien, Pierre Shaeffer, John Cage, Pierre Henry og Karlheinz Stockhausen og endar á Burial, Actress og James Blake. Þar á milli er svo fullt af flottri tónlist: Jean-Jacques Perrey, Popol Vuh, Jean Michel Jarre, Throbbing Gristle, Africa Bambaataa, Model 500, 4 Hero, LFO, Autechre, Aphex Twin, Four Tet…

Þegar maður hlustar á alla þessa tónlist gerir maður sér grein fyrir því hvað allir þessir tónlistarmenn eiga í raun mikið sameiginlegt, þó að bakgrunnurinn sé ólíkur. Það eru endalausar tengingar á milli framúrstefnutónskáldanna, danstónlistarliðsins og taktasmiða hipphoppsins. Mjög flott safn þó að það vanti eðlilega nokkra mikilvæga raftónlistarmenn, til dæmis Giorgio Moroder og Kraftwerk, þó að þeir síðarnefndu séu þarna reyndar í lagi Afrika Bambaataa, Planet Rock.