Hvað ungur nemur gamall semur

Það voru örugglega einhverjir foreldrar sem svitnuðu þegar barnið þeirra dró upp málsháttinn úr páskaegginu og vildi fá góða skýringu á skilaboðunum. En sem betur fer lifum við á tímum Google og því hægt að slá tvö högg með einni flugu – fræða um tungumálið og kenna börnunum góða íslenska lífsspeki.

Ég heyrði ekki sérlega vel sem krakki og er enn í dag að átta mig á alls kyns misskilningi og orðarugli. En þótt víða sé panna brotin í íslenskukunnáttu minni má ekki gleyma að á mistökum þrífast börnin best. Þannig hefur misskilningur minn í gegnum árin eflt ímyndunarafl mitt og hæfileika til að finna raunhæf rök fyrir undarlegustu hlutum.

Faðir vorið opnaði til dæmis súrrealískan ævintýraheim. Allt þetta mas um skuldir og naut gaf mér mína eigin tengingu við guð – sem ég bað af fullri einlægni á hverju kvöldi um að leiða ekki ost í frysti. Einnig fannst mér alveg eðlilegt að lögð væru niður störf á svokölluðum uppfinningadegi, erfiðisdrykkjur meikuðu fullkominn sens og ég söng hástöfum „It‘s a fire downtown“ á níunda áratugnum með eðalbandinu Europe. Enn í dag skil ég reyndar ekki hvað klaufalegt göngulag kemur málunum við í laginu Skólaball með Brimkló. „Ég missteig mig og til hennar gekk. Um axlir hennar greip og á hana féll.“

En það er ekki hundur í hættunni og í raun krúttlegt að börn misskilji málshætti. Það er pínlegra þegar fullorðið fólk rembist eins og rækja við staurinn að prýða tungutak sitt orðskrúði án þess að hafa á því nokkur tök. Og þar sem vítin eru til að verja þau lagði ég mig alla fram við málsháttakennsluna þessa páskana. Ef ég lenti í vandræðum bað ég einfaldlega þá sem eru mér fróðari að vera mér innan fóta, í stað þess að kenna börnunum einhverja vitleysu. Það er bara svo mikilvægt að hafa vaðið fyrir ofan sig þegar móðirin náði ekki tökum á tungumálinu fyrr en eftir djúpan disk!