Eilífðarvél Kaupþings

Í fréttum síðustu viku var sagt frá því að háar greiðslur tíðkuðust til starfsmanna Kaupþings fyrir stjórnarsetu erlendis – til að mynda væru meðalárslaun stjórnarmanna í bresku tískukeðjunni Karen Millen tæplega 60 milljónir króna en þar situr meðal annars yfirmaður eignastýringar Kaupþings.

Þetta er til viðbótar ríflegum mánaðarlaunum, sem að sögn nema að meðaltali 1,6 milljónum króna á mánuði hjá starfsmönnum Kaupþings. Þeir starfsmanna, sem treyst er fyrir stjórnarsetu erlendis, bera væntanlega talsvert meira úr býtum.

Stjórnarmaðurinn verður síðastur til að gagnrýna vegleg launakjör fyrir fólk sem stendur sig vel, og sinnir störfum sem skapa verðmæti.

Erfitt er hins vegar að halda því fram að slíkt eigi við í tilviki fallins íslensks banka, þar sem fólk hefur frekar skipast í störf á grundvelli tilviljunar en sérþekkingar eða reynslu. Það er heldur engin alþjóðleg eftirspurn eftir því annars ágæta fólki sem séð hefur um uppgjör íslensku bankanna, og óljóst hvað réttlætir betri kjör en almennt gengur og gerist í íslenskum fjármálageira.

Kaupþing er í slitameðferð og hefur verið síðan á haustdögum 2008. Merkilegt í ljósi þess markmiðs allra skiptastjóra að hámarka þær eignir sem liggja í búinu og ljúka skiptum á tilhlýðilegum tíma.

Á þeim sjö árum sem liðin eru frá hruni hafa orðið sáralitlar breytingar á erlendu eignasafni Kaupþings. Bankinn hefur ekki selt verulega eign ótilneyddur frá sölunni á tískufatakeðjunni All Saints árið 2011. Til samanburðar þá lauk formlegum skiptum bandaríska fjárfestingarbankans Lehman Brothers fyrir réttum þremur árum. Skýringa á aðgerðaleysi Kaupþingsmanna þarf hins vegar varla að leita langt.

Þeir fá ríkulega umbunað, og af fréttaflutningi virðast þeir fá að stinga stjórnarlaunum í eigin vasa. Það er nokkuð óvanalegt en hefðin er sú að umsýslulaun vegna fjárfestinga renni til félagsins sem á hlutinn, en ekki þess starfsmanns sem sér um fjárfestinguna fyrir þess hönd.

Fyrir liggur að margir hafa sýnt eignum Kaupþings í Bretlandi áhuga, og þá ef til vill sérstaklega tískuverslanakeðjunum Karen Millen, Warehouse, Oasis og Coast. Efnahagshorfur í Bretlandi eru góðar og Kaupþingsmenn sitja á þekktum vörumerkjum sem þeir hafa ekki sérstaka kunnáttu eða eigendaástríðu til að reka.

Hingað til hafa þeir hins vegar ekki hirt um að svara símtölum frá áhugasömum kaupendum. Og skyldi engan undra. Hvatinn er enginn.

Stjórnarmaðurinn er sigldur innherji með puttann á púlsinum. Stjórnarmaðurinn skrifar í Markaðinn í Fréttablaðinu á miðvikudögum og liggur ekki á skoðunum sínum um menn og viðskiptaleg málefni.