Dansandi bræður slá í gegn á stóra sviðinu

Björn og Rúnar hafa báðir vakið athygli í danssenunni og komið fram í ýmsum stórum verkefnum. Nú eru þeir báðir með hlutverk í stórsöngleiknum Moulin Rouge á stóra sviðinu í Borgarleikhúsinu og segja mjög skemmtilegt að geta grínast svolítið sín á milli á sýningum.

Byrjuðu þriggja ára í samkvæmisdansi

Strákarnir byrjuðu báðir að dansa á svipuðum tíma og þeir lærðu að ganga.

„Við byrjuðum svo báðir um þriggja ára aldur í samkvæmisdansi og höfum farið mjög sambærilegar leiðir í dansinum,“ segja þessir lífsglöðu bræður sem báðir fengu hlutverk í sýningunni Billy Elliot árið 2015.

Eftir að þeirri sýningu lauk fóru bræðurnir í sitt hvora áttina, Rúnar til Bretlands í nám á meðan Björn hélt áfram að dansa á stóra sviðinu í söngleiknum Mamma mia.

„Ári seinna fer ég svo í söngleikjanám í London,“ segir Björn brosandi.

Fengnir í verkefni sem „bræðurnir“

Bræðurnir hafa sannarlega blómstrað í dansinum en segjast lítið hafa þurft að rífast yfir verkefni.

„Það hefur í rauninni ekki verið mikil samkeppni okkar á milli. Við vinnum mjög mikið saman og hjálpum hvor öðrum. Við erum sömuleiðis mjög oft fengnir í verkefni sem „bræðurnir“ sem er gaman.“

Þeir vinna mjög vel saman.

„Við sækjum innblástur og hvatningu til hvors annars og þá sérstaklega þegar við erum að semja dansa. Við þurfum alltaf að fá hvorn annan til að samþykja og taka svona „final look“ á dansinn eða verkefnið.“

Grínast saman á sviðinu

Moulin Rouge hefur fengið frábæra dóma og virðist gleðin vera í fyrirrúmi bæði hjá gestum og leikurum.

„Við skemmtum okkur mjög vel í Moulin Rouge og skemmtilegast er að tala saman á sviðinu þegar senur eru í gangi. 

Fólk heldur að við séum að leika en við erum bara að rugla í hvor öðrum með brandara sem flestum myndi ekki finnast fyndnir. 

Við vorum líka settir í saman í búningsherbergi svo fólk vissi hvar það hefði okkur,“ segja þeir kímnir.

„Ég veit að hinum strákunum finnst mjög gaman að fylgjast með okkur tala og rökræða um spor og talningar. Það lítur oft út eins og við séum að rífast og hvorugur okkar gefur eftir,“ bætir Rúnar við brosandi en bræðurnir eru miklir vinir.

Dansinn er í genunum og dansgleðin kemur frá ömmu þeirra.

„Við byrjuðum að dansa því ömmu okkar fannst það svo spennandi. Hún var alltaf að taka þátt í dönsum og dansleikjum og dró afa með sér. 

Þegar við vorum litlir hefði amma aldrei búist við því að við myndum svo vinna við dansinn í framtíðinni en það gladdi hana alltaf þegar við komum í heimsókn og tókum sporin með henni,“ segja bræðurnir brosandi að lokum.