Hvar eru karlarnir???

Ég hef starfað við að aðstoða fullorðna, krakka og unglina eftir missi í um 15 ár, en sjálfur missti ég dóttur mína Emblu Rut árið 2002. Ég, kannski sem karlmaður, leitaði mér ekki aðstoðar fyrstu árin. Ég taldi að ég gæti tekið þetta á kassann og haldið áfram án þess að þiggja aðstoð.

Í kringum 2010, 8 árum eftir missi var ég kominn á andlega endastöð. Ég var búinn að halda inni erfiðum tilfinningunum í mörg ár án þess að finna þeim heilbrigðan farveg. Taldi að enginn gæti sett sig í mín spor eða skilið mig fyllilega, það sem ég kýs að kalla einhyrningheilkenni.

Mér lánaðist að vera vísað á fund hjá Nýrri Dögun sem fjallaði um barnsmissi. Þar tók við mér maður sem átti eftir að breyta lífi mínu, Halldór Reynisson prestur. Ég skráði mig í hópanámskeið fyrir barnsmissi sem Halldór stýrði. Það var svo mögnuð tilfinning að hitta aðra og þá sérstaklega karla sem höfðu misst. Kannski var ég ekki einhyrningur eftir allt saman, sem var góð tilfinning en smá svekkjandi á sama tíma.

En á þessu námskeiði tók líf mitt U-beygju. Þarna eignaðist ég von um að ég gæti fundið hamingju aftur eftir missinn. Að þrátt fyrir þungan missi er hægt að finna til gleði og fagna deginum í dag. Hluti af minni leið í að finna hamingju aftur var að aðstoða aðra. Ég þakka reglulega fyrir það að Halldór hafi leitað til mín eftir námskeiðið og spurt hvort ég myndi vilja verða hópstjóri og koma inn í starf Nýrrar Dögunar.

Frá því að ég fór á þetta hópanámskeið hef ég stýrt fjölda hópa fyrir foreldra sem misst hafa barn, stofnað og stýrt hópum fyrir þá sem misst hafa vegna fíknar, hjálpað krökkum og unglingum og margt annað.

Það sem hefur verið einkennandi í gegnum þetta allt er skortur á körlum sem leita aðstoðar. Af þeim sem leita sér aðstoðar hafa karlar verið að jafnaði 10-25% af þátttakendum í hópanámskeiðum. Það segir mér að það sem við erum að bjóða uppá er ekki að trekkja að karlmenn eða höfða til þeirra.

Þess vegna langar okkur að byrja með nýtt starf sem er tileinkað karlmönnum í sorg. Það er mikilvægt fyrir okkur að þetta starf standi ekki og falli með mér og þeirri orku sem ég hef að gefa. Það var því svo ánægjulegt þegar Sorgarmiðstöðin vildi koma með mér í þetta verkefni og veita því stuðning.

Við vitum ekki alveg hvar þetta endar, eða hvernig við ætlum að byrja en við ætlum að vera saman í þessu verkefni að skapa úrræði fyrir karla í sorg.

Við erum að byrja á fimmtudaginn, 28.maí, með fyrirlestrafund í safnaðarheimili Vídalínskirkju. Þar munu nokkrir karlmenn tala um hvernig þeir fundu hamingju aftur eftir sinn missi. Þetta verður fyrsti viðburðurinn af mörgum sem verða á næstu 12 mánuðum. Það sem ég vil opna á með þessu er umræðan um hvað þar er sem við getum gert til að aðstoða karlmenn betur. Þurfum við að vera með hópanámskeið bara fyrir karla, styttri fundi, þegja saman í hóp eða fara saman í ferðir...hvað er það sem við getum gert fyrir ykkur því okkur langar að vera til staðar.

Höfundur er áhugamaður um úrvinnslu sorgar.