Ég vel hattana sjálf

Ég hef gaman að því að bera marga hatta. Að vera forvitin, mynda mér skoðanir og endurmeta þær þegar ég læri eitthvað nýtt. Ég er líka almennt ekki fyrir að vera sett í box.

Fyrir tæpum tveimur árum fékk ég áhuga á pólitík. Það eitt og sér kom mér verulega á óvart. En ég fór að fylgjast betur með samfélagsmálum og fyrir nokkrum mánuðum gerðist eitthvað sem kom mér enn meira á óvart. Ég fékk áhuga á Evrópumálum. Á dauða mínum átti ég frekar von.

Síðan þá hef ég eytt miklum tíma í að lesa, hlusta og kynna mér Evrópumál frá ólíkum hliðum. Stundum eru þau meira að segja yndislestur á föstudagskvöldi.

Kannski var það þess vegna sem mér brá þegar ég las grein eftir Hjört J. Guðmundsson, sagnfræðing og alþjóðastjórnmálafræðing, þar sem ég var kölluð gallharður Evrópusinni. Sú lýsing er einfaldlega röng.

Ég er tilbúin að bera marga hatta, en þá vel ég sjálf.

Ég gef mér heldur ekki að Hjörtur sé gallharður andstæðingur Evrópusambandsins. Ég leyfi honum að velja sinn hatt sjálfur.

Ég er, rétt eins og margir Íslendingar, ekki búin að mynda mér endanlega skoðun á því hvort Ísland eigi að ganga í Evrópusambandið. Ég er heldur ekki viss um að þjóðin myndi samþykkja aðild ef til þess kæmi.

Mér finnst hins vegar mikilvægt að þjóðin fái að sjá hvað raunverulega stendur Íslandi til boða áður en hún tekur afstöðu.

Þess vegna er það mín von að við kjósum já í þjóðaratkvæðagreiðslunni í ágúst. Ekki vegna þess að ég tel inngöngu sjálfgefna niðurstöðu heldur vegna þess að þjóðin á að geta tekið upplýsta ákvörðun þegar samningur liggur fyrir.

Kannski myndum við samþykkja samninginn. Kannski myndum við hafna honum, rétt eins og Norðmenn hafa gert í tvígang. Hvor niðurstaðan sem yrði finnst mér réttlætismál að þjóðin fái tækifæri til að taka þá ákvörðun sjálf.

Það sem ég hef líka verið að velta fyrir mér er hvers vegna umræðan um þetta mál virðist svo oft snúast um stjórnmálaflokka frekar en málefnið sjálft.

Þetta er einfaldlega of stór spurning til að festast í flokkspólitík. Hún snýst um framtíð Íslands.

Ég held að flestir vilji það sem er Íslandi fyrir bestu. Okkur greinir einfaldlega á um hvernig við komumst þangað. Kannski myndum við eiga auðveldara með að ræða þetta mál ef við leyfðum okkur fyrst að sjá hvað stendur Íslandi til boða.

Ég veit ekki enn hvort svarið við aðild Íslands að Evrópusambandinu er já eða nei.

En ég veit að spurningin er of mikilvæg til að vera eign einhvers stjórnmálaflokks.

Hún tilheyrir þjóðinni.

Höfundur er hjúkrunarfræðingur.