Jörðin er dóm­kirkjan okkar. Geimurinn er verk­stæðið okkar.

Ég hef verið að velta fyrir mér löngum tímaskala sögunnar.

Þegar við hugsum um framtíð mannkyns ímyndum við okkur oft að markmiðið sé að yfirgefa jörðina. En ég er ekki viss um að það sé rétta framtíðarsýnin.

Því lengra sem við förum út í geiminn, þeim mun einstæðari verður jörðin.

Hún er eina heimkynnið sem gaf okkur höf, skóga, fuglasöng, fjöll og þá ótrúlegu fjölbreytni lífs sem við eigum svo auðvelt með að taka sem sjálfsagðan hlut. Hér hófst saga okkar.

Kannski verður mesta forréttindið eftir nokkur þúsund ár ekki að búa á Mars eða í geimborgum.

Kannski verður mesta forréttindið einfaldlega að fá að búa á jörðinni.

Ekki vegna þess að okkur mistókst að ná til stjarnanna, heldur vegna þess að okkur tókst það.

Vegna þess að við lærðum að vernda eina lifandi heiminn sem skapaði okkur.

Ég get vel ímyndað mér framtíð þar sem mannkynið hættir að líta á jörðina og geiminn sem andstæður.

Jörðin verður dómkirkjan okkar — fæðingarstaðurinn, vistfræðilega meistaraverkið sem við varðveitum af kostgæfni.

Geimurinn verður verkstæðið okkar — þar sem við byggjum, námum auðlindir, framleiðum, könnum og gerum tilraunir.

Framtíðin snýst þá ekki um að flýja heimilið. Heldur um að skilja loksins hvað heimili er.

Höfundur er fyrrum framkvæmdastjóri Stjórnunarfélagsins.