Guðni var lokaður inni í síðasta al­myrkva: „Ég man þennan morgun enn“

„Hugsið ykkur, 1954, þá var sólmyrkvi, almyrkvi. Ég man þennan morgun enn. Við vorum fædd ein tíu systkinin. Ég man að pabbi sagði: Inga mín, nú lokar þú drengina inni, því þeir geta orðið blindir ef þeir horfa í sólina. Við vorum lokaðir inni“ sagði Guðni í Bítinu á Bylgjunni í morgun.

Systkini hans áttu reyndar eftir að verða sextán talsins. Guðni fæddist og ólst upp á bænum Brúnastöðum í Flóanum. Foreldrar hans voru Ingveldur Ástgeirsdóttir og Ágúst Þorvaldsson, sem einnig var þingmaður Framsóknarflokksins en það var eftir umræddan sólmyrkva 1954.

Á þessum tíma voru sólmyrkvagleraugun ekki komin til sögunnar, að minnsta kosti ekki fjöldaframleidd eða útbreidd hér á Íslandi.

„Það voru engin gleraugu til. Það var sagt í útvarpinu að það ætti að loka börn inni svo þau myndu ekki horfa í sólina.“

Fólk var hrætt við þetta?

„Já, já.“

Aðspurður um hvort hann ætli að gera eitthvað í tilefni dagsins segir Guðni að hann hyggist ætla að dvelja inni.

„Það verður skýjað. Ég hefði viljað vera fyrir ofan skýin. En ég gleymi þessu aldrei, að hafa verið lokaður inni 1954.“

Var þetta í eina skiptið sem þú varst lokaður inni?

„Nei,“ segir Guðni og flissar. „Það kom oftar fyrir.“

Gefur út Njálu

Ástæðan fyrir heimsókn Guðna í Bítið var þó ekki þessi merkilega frásögn, heldur önnur merkileg frásögn, sem er þó öllu lengri, Brennu-Njáls Saga. Að sögn Guðna er hún merkilegust Íslendinga sagnanna.

Hann, sem og Njálufélagið, standa nú í endurútgáfu á Brennu-Njáls Sögu. Fyrirhugað er að þessi nýja útgáfa komi út í haust.