Úlfadrengurinn í Sierra Morena allur

Pantoja varði stærstum hluta uppvaxtarára sinna utan samfélags manna, í afskekktum fjöllum Spánar, og þar af tólf árum í samfloti við úlfa.

Hann fæddist í þorpinu Añora í suðurhluta Spánar árið 1946. Um þær mundir var Spánn að jafna sig eftir borgarastyrjöld og Evrópa í sárum eftir heimsstyrjöld. Móðir hans lést þegar hann var einungis þriggja ára og systkini hans fluttu til ættingja, en hann varð eftir með föður sínum sem tók við nýja konu, sem er sögð hafa misnotað hann. Þau fluttu til Sierra Morena-fjallanna til þess að vinna við kolagröft eða vinnslu kola.

Þegar Pantoja varð sjö ára gamall var hann seldur af föður sínum til geitahirðis á gamalsaldri. Hirðirinn kenndi honum margt, líkt og að kveikja eld og búa til skó, að sögn Pantoja, en hann lést eða hvarf sporlaust ekki löngu eftir að drengurinn ungi var sendur til hans. Þá hóf Pantoja að búa í kringum dýrin.

Í viðtali sem hann veitti El País fyrir átta árum var haft eftir Pantoja að lífið með úlfunum hafi verið eina æviskeið hans þar sem hann lifði hamingjusömu lífi, ylfingarnir hafi tekið hann í sátt sem bróður og úlfynja eitt sinn gefið honum að borða.

Til eru einhver dæmi í mannkynssögunni um börn sem alast upp með dýrum en ekki mönnum, og Pantoja var eitt þeirra. Hann mun hafa lært að herma eftir hljóðum dýranna, og taldi sig geta átt í samskiptum við þau.

„Mér gekk mjög vel. Ég vissi ekki hvað peningur var, en mig vantaði aldrei neitt í matinn,“ sagði hann eitt sinn við Spænska ríkisútvarpið. „Ef ég vildi fisk, þá veiddi ég í ánni. Ef ég vildi kanínu, þá handsamaði ég eina slíka. Ef ég vildi dádýr, þá kallaði ég til foreldra minna, úlfana. Ég ýlfdi, og faldi mig í ánni og úlfarnir komu með hræið til mín.“

Erfið ár í mannheimum

Pantoja forðaðist menn, en árið 1965, þegar hann var nítján ára gamall, hafði lögreglan hendur í hári hans, og honum gert að aðlagast samfélagi manna. Í fyrstu bjó hann hjá presti í Jaén, svo hjá nunnum í Madríd, síðan sinnti hann herþjónustu, og starfaði síðan á hótelum og veitingastöðum.

Svo virðist sem lengst af hafi enginn trúað frásögn hans um lífið með úlfunum, fyrr en mannfræðingurinn Gabriel Janer Manila rannsakaði mál hans. Þeir fyrstu sem ræddu við og umgengust Pantoja eftir að hann kom aftur í mannheima bentu á að hann ætti erfitt með mannleg samskipti, ætti við tungumálaörðugleika að stríða, og hagaði sér skringilega. Á móti kom, þá bjó hann yfir gríðarlegri þekkingu á náttúrunni. Það mun hafa orðið til þess að Manila trúði honum.

Árið 2001 flutti Pantoja til þorpsins Rante, þar sem hann bjó til dauðadags. Síðustu árin var hann duglegur að segja sögu sína, í von um að auka vitundarvakningu um hvernig sé best að vernda náttúruna og lifa í sátt og samlyndi við hana.

Í áðurnefndu viðtali við El País sagðist Pantoja hafa heimsótt fyrri heimkynni sín í náttúrunni tvívegis. En dalurinn þar sem hann bjó sé nú uppfullur af bóndabæum afgirtum með rafmagnsgirðingum. Heimurinn sem hann ólst upp í er ekki lengur til.