Við erum í partíinu en megum ekki velja lag

Ég ætla að segja já vegna þess að ég treysti Íslandi til að semja. Við höfum samið um sameiginlega fiskistofna, EFTA, EES, varnarmál og viðskipti við hálfan heiminn. En þegar kemur að ESB eigum við skyndilega að vera svo brothætt að það eitt að setjast að samningaborðinu ógni sjálfstæðinu.

Kommon.

Við erum rúmlega 400 þúsund manns á kletti í Norður-Atlantshafi, með gjaldmiðil sem fær kvíðakast þegar einhver hóstar erlendis. Samt er okkur sagt að mesta hættan sé að semja.

Við erum þegar í ESB-partíinu í gegnum EES: fylgjum húsreglunum og leggjum í púkkið en megum ekki velja lag. Raunverulegt fullveldi felst í því að sitja við borðið, taka þátt í ákvörðunum og verja eigin hagsmuni, en ekki í því að sitja einangruð úti í horni og kalla það sjálfstæði.

29. ágúst göngum við ekki í hjúskap við Brussel. Við erum að heimta að fá að sjá kaupmálann. Fá samninginn. Sjá hvað fæst. Verja fiskinn, landbúnaðinn og hagsmunina okkar. Síðan ræður þjóðin.

Ef samningurinn verður lélegur: nei takk.

Ef hann verður góður: já takk.

En að hafna sjálfum möguleikanum á að sjá hann?

Það er ekki sjálfstæði. Það er sjálfvalin blinda.

Ég treysti Íslandi til að semja og Íslendingum til að velja.

Já til að sjá.

Höfundur er lögfræðingur.