Haust til hægri

Haustlitirnir eru fallegir. Trén skarta gulu og rauðu og við stöldrum við til að njóta þeirra. Samt vitum við hvað þeir boða. Gróðurinn er að leggjast í dvala og fram undan er kaldur vetur. Þannig getur líka verið farið með pólitíkina. Falleg orð um hagræðingu og ábyrgð geta boðað harðan vetur á heimilum fólks.

Í ágúst var tilkynnt um uppsagnir 86 starfsmanna Reykjavíkurborgar. Af þeim fengu 32 boð um ný eða breytt störf en 54 ekki áframhaldandi starf. Áður hafði hátt í tuttugu manns verið sagt upp í júní. Hildur Björnsdóttir borgarstjóri hefur síðan boðað frekari uppsagnir.

Á heimilum þeirra sem missa vinnuna þarf áfram að greiða húsnæðislán eða leigu og kaupa í matinn. Börnin þurfa sitt og reikningarnir halda áfram að berast. Starfsfólkið sem eftir situr þarf á sama tíma að laga sig að breyttu skipulagi og velta því fyrir sér hvort röðin komi næst að því. Þannig berst óvissan langt út fyrir hóp þeirra sem fá uppsagnarbréfið.

Borgaryfirvöld verða að fara vel með sameiginlega fjármuni okkar. Til þess þarf líka að meta hvað tapast þegar reynslumiklu starfsfólki er sagt upp og hvernig breytingarnar snerta þjónustuna við íbúana. Sparnaður á launalið segir ekki alla söguna. Fólkið sem þarf á þjónustunni að halda á rétt á skýrum svörum um hvað taki við.

Nú hefur endurskoðunarnefnd Reykjavíkurborgar óskað eftir upplýsingum um fjárhagsaðstoð borgarinnar, meðal annars sundurliðuðum eftir þjóðerni viðtakenda. Borgarstjóri hefur lýst stuðningi við athugunina og rætt mikilvægi þess að stuðningur sé ekki misnotaður.

Tölfræði um þjóðerni getur hjálpað til við að greina hindranir sem fólk mætir og bæta stuðning við það. En þegar slíkri gagnaöflun fylgir tal um misnotkun verður að gæta þess að sá ekki tortryggni gagnvart heilum hópum. Þjóðerni einstaklings segir ekkert eitt og sér um þörf hans fyrir aðstoð eða heiðarleika. Að mínu mati er hætt við að þessi áhersla á þjóðerni viðtakenda ýti undir rasíska umræðu um fólk sem þegar stendur höllum fæti.

Það er napurt að horfa á borgina segja upp starfsfólki á sama tíma og rætt er um að fólk festist ekki í stuðningskerfum. Hvar eru tækifærin fyrir það fólk? Hvernig hyggst borgin hjálpa því til að ná fótfestu á ný?

Við þetta kemur ísdrottning ævintýranna upp í hugann, með valdasprota sem lætur kuldann breiðast út. Í Reykjavík tekur sá kuldi á sig hversdagslegri mynd: uppsagnarbréf og áhyggjur við eldhúsborðið. Ég vil að borgarstjórn mæti þessum veruleika með meiri hlýju og virðingu fyrir fólkinu sem ákvarðanir hennar snerta.

Við þurfum ekki að sætta okkur við langan pólitískan vetur. Við getum staðið með starfsfólki, varið þjónustuna og hafnað því að fólk sé tortryggt vegna uppruna síns. Þannig vinnum við að Vori til vinstri.

Höfundur er ritari Vors til vinstri.