Flugeldasýning á þjóðhátíðardaginn

Serbar unnu fyrri leikinn ytra með einu marki og því var ljóst að Íslendingar urðu að vinna með tveimur mörkum til þess að komast á EM sem fram fer í Noregi í janúar.

Það var boðið upp á hreint ótrúlega skotsýningu í fyrri hálfleik þar sem alls voru skoruð 46 mörk á 30 mínútum. Varnarleikur og markvarsla var engin hjá báðum liðum og allt lak inn í sókninni.

Ísland byrjaði leikinn hræðilega illa og var komið undir 1-4 áður en áhorfendur voru búnir að syngja 17. júní lagið. Serbarnir komu svolítið á óvart með því að spila 6/0 vörn en Alfreð reiknaði með því að þeir myndu klippa Ólaf út úr sóknarleiknum. Þeir byrjuðu á því síðar í hálfleiknum en ekki með neinum árangri.

Serbarnir keyrðu auk þess hraða miðju sem íslenska liðið réði ekki við en varnarleikurinn í heildina var til skammar. Serbar fengu auðveld skot í nánast hverri einustu sókn og höfðu lítið fyrir því að opna íslensku vörnina. Þrátt fyrir það gerði Alfreð engar breytingar á vörninni. Markvarðaskipti breyttu engu þar sem Serbar fengu að skjóta án pressu og þá er markvörðunum vorkunn.

Liðin héldust í hendur nánast allan fyrri hálfleik. Ísland komst fyrst tveimur mörkum yfir þegar Serbar höfðu skorað 14 mörk en Serbar jöfnuðu strax. Lokakafli hálfleiksins var frábær hjá Íslandi þar sem vörnin datt aðeins í gang og í kjölfarið komu hraðaupphlaupin en Ísland skoraði úr níu slíkum í fyrri hálfleik.

Ísland komst í 24-21 en Serbar minnkuðu muninn í 24-22 rétt fyrir hlé og mikil vinna eftir í síðari hálfleik.

Íslenska liðið byrjaði síðari hálfleikinn jafn vel og það byrjaði þann fyrri illa. Birkir Ívar datt í gírinn og hraðaupphlaupin komu á færibandi. Fyrr en varði var Ísland komið með fimm marka forystu, 28-23. Sá munur hélst lengstum en mest náðu Íslendingar sjö marka forystu snemma í síðari hálfleik.

Serbar söxuðu á forystuna eftir því sem leið á hálfleikinn og náðu að minnka muninn niður í þrjú mörk þegar um 6 mínútur voru eftir af leiknum. Lokamínúturnar voru æsispennandi þar sem hver sókn og nánast hver einasta sending skipti öllu máli.

Serbar minnkuðu muninn í tvö mörk, 42-40, og eitt mark í viðbót hefði komið þeim á EM. Guðjón Valur sýndi þá afburðaskynsemi og hélt boltanum allt til enda og þakið bókstaflega lyftist í fagnaðarlátunum.

Íslenska liðið sýndi enn eina ferðina þann ótrúlega karakter sem einkennir liðið. Liðið stóðst áhlaup Serbanna, sýndi útsjónarsemi og fór ekki á taugum þótt sigurinn hafi verið ansi tæpur undir lokin.

Held það sé ekki á neinn hallað þegar Alexander Petersson er sérstaklega hrósað. Hann sannaði enn og aftur hvílíkur afburðaíþróttamaður hann er og Ísland er ríkt að hafa slíkan mann í sínu landsliði. Guðjón Valur var einnig ótrúlegur sem fyrr, skoraði mikilvæg mörk og reif vagninn bókstaflega áfram á köflum. Ólafur var útsjónarsamur og Snorri stýrði spilinu vel. Svo má ekki gleyma Birki Ívari markverði sem var eins og gömul díselvél og keyrði á öllum hestöflum í síðari hálfleik.

Liðið er komið á EM þar sem það hefur getuna til að gera ótrúlega hluti. Það er óskandi að hershöfðinginn Alfreð Gíslason verði áfram við stjórnvölinn á því móti.