„Ég missi helming blóðs og drukkna næstum því“

Slysið varð þann 17. ágúst árið 2020 um klukkan tíu að kvöldi til við Sólfarið í Reykjavík. Kristbjörg segist hafa farið í bátsferð með vini sínum en haldið fjörinu áfram og slegist í hóp með öðrum sem voru á leið í skemmtiferð á svokölluðum RIB-bát. Með í för var eigandi sæþotu sem fór út á sjó á sama tíma.

„Þegar við erum búin að vera úti á sjó í smá tíma spyr ég í gamni mínu þann sem stýrir sæþotunni hvort hann taki farþega og hann svarar því játandi. Ég segi við fólkið að ég muni taka einn hring og komi svo aftur í bátinn þar sem ég var bara í björgunarvesti,“ segir Kristbjörg í samtali við Vísi.

„Svo tökum við þennan eina hring og við strákurinn röbbum saman á sæþotunni. Hann vill svo skila mér aftur upp í bát. Svo tökum við eftir því að RIB-báturinn fer af stað og næsta sem ég veit er að ég fæ á mig mjög þungt högg, stingst á bólakaf ofan í sjó. Læknar telja mig hafa farið með löppina í skrúfuna á bátnum miðað við áverka. En þarna hangir löppin á mjög litlu, ég missi helming blóðs og drukkna næsum því.“

Nagli og sex skrúfur

Að auki segir Kristbjörg að RIB-báturinn hafi rekist á svokallaðan Formúlubát um leið og sökkt honum.

„Það er verið að reyna að halda honum á floti á meðan sæþotustrákurinn stekkur útí og grípur í mig og syndir með mig upp í bát. Ég vissi að það væri eitthvað að. Ég náði að koma upp úr mér: „hægri löpp, hægra hné. Ég er brotin!“ 

Kristbjörg var send í aðgerð strax daginn eftir.

„Þar fæ ég fast á mig utanliggjandi járn til að halda löppinni stöðugri, sem skrúfaðist niður í lærlegg og í sköflung. Þetta var ég með á mér í tíu daga fram að aðgerð tvö. Þar fékk ég 36 sentimetra mergnagla í lærlegg og sex skrúfur. Það er yfirleitt farið í gegnum mjöð, en þar sem þetta var við hné þurftu þeir að negla þetta upp frá hnénu og í mjöðmina.“

Þarf að læra að ganga upp á nýtt

Við þetta bætist þriðja aðgerðin þar sem Kristbjörg þurfti að fá sárasugu vegna þess að sárið tók ekki að gróa og möguleg er fjórða aðgerðin, svokölluð mænuörvun, til að minnka verki. 

Við tók langt og strangt bataferli sem stendur enn. 

„Ég var í sextán vikur á Reykjalundi og síðan þá í sjúkraþjálfun tvisvar í viku. Ég þarf bara að læra að labba upp á nýtt,“ segir Krisbjörg og bætir við að hún sé verkjuð alla daga. 

„Þetta er búið að vera rosalegt ferli, búið að taka ekkert minna á andlega heldur en líkamlega,“ segir Kristbjörg. 

„Þetta er búið að vera hreint út sagt ömurlegt, að vera svona ung og bara búið að kippa undan manni fótunum.“

Klórar sig í gegnum daginn

Í dómi Héraðsdóms Reykjavíkur, sem féll föstudaginn 9. júní, er fallist á að stjórnandi RIB-bátsins og stjórnandi sæþotunnar beri óskipta bótaábyrgð á slysi Kristbjargar. Tekist var á um saknæmi þeirra, hvort Kristbjörg skuli bera ábyrgð sjálf á slysinu vegna áhættutöku og hvor eigendanna skuli bera ábyrgð á slysinu.

„Þegar ég er inniliggjandi á Fossvogi hafði ég strax samband við lögfræðing og óskaði eftir aðstoð um að þetta færi í ferli,“ segir Kristbjörg.

„Sigur og ekki sigur, það er rosalega vont að þurfa að standa í svona. Þetta er ekkert gott í hjartað fyrir neinn,“ segir hún spurð úti í tilfinningar eftir að dómurinn féll. 

„Eins og staðan á mér er í dag, er ég rétt yfir þrítugt, öryrki og einstæð móðir. Ég ætti að vera á fullu á vinnumarkaði en ég næ því ekki.“ 

Fyrir slysið vann Kristbjörg sem stuðningsfulltrúi á skammtímavistun fyrir fötluð börn. Hún eignaðist barn rúmu ári eftir slysið og er þakklát fyrir þann stuðning sem hún fær frá fjölskyldu og vinum í kringum hana.

„Ég er bara öryrki og rétt næ að klóra mig í gegnum daginn.“ 

Talaði um fíflagang í skýrslutöku

Samkvæmt matsgerð sem gerð var við rekstur málsins í héraði var hraði bátsins 43 km/klst og sæþotunnar 34 km/klst tveimur sekúndum fyrir slysið. Málið gegn mönnunum tveimur, sem stýrðu sæþotunni og bátnum, höfðaði hún í janúar 2022 og krafðist bóta óskipt vegna stófellds gáleysis þeirra. 

Ólíkar sögur komu fram í skýrslutöku lögreglu. Stjórnandi bátsins sagði Kristbjörgu aldrei hafa beðið um að fara aftur í bátinn, heldur farið marga hringi á sjósleðanum með eiganda sem hafi siglt með vítaverðum hætti allan tímann. Hann hafi verið á fullri ferð þegar hann nálgaðist bátinn og enginn skili manneskju um borð í bát á slíkum hraða.

Stjórnandi sæþotunnar sagðist hafa haldið að stjórnandi bátsins myndi gefa þeim kost á að koma um borð en hann hefði síðan rokið af stað og fannst honum líklegt að ætlunin væri að „gusa yfir þau sjó í einhverjum fíflagangi.“

„Allt í einu kominn fyrir framan mig“

Í dómnum eru alþjóðasiglingareglur raktar og komist að þeirri niðurstöðu að hvorki stjórnandi bátsins né stjórnandi sæþotunnar hafi farið eftir reglum eða gætt varúðar í aðdraganda slyssins. Stjórnandi bátsins sagði fyrir dómi ekki hafa vitað hvar sæþotan væri fyrr en hún var stödd beint fyrir framan hann.

„Þá heyri ég öskur og lít svona aðeins við og sé að hann er að koma, þannig að ég legg á hann til að beygja frá honum til hægri vegna þess að ég tíni honum og allt í einu er hann kominn fyrir framan mig. Ég var að reyna að finna hann en fann hann ekki.“

Ekki var fallist á lækkun skaðabóta með tilliti til áhættutöku Kristbjargar. Því var viðurkennd skaðabótaskylda stjórnenda farartækjanna tveggja óskipt vegna líkamstjónsins sem hún varð fyrir.

„Það er svo lítið hægt að segja eftir svona, maður er enn þá í andlegu sjokki,“ segir Kristbjörg. „Ég fæ enn þá martraðir, það er bara vont að þurfa að upplifa þetta.“