Femín­istar botna ekkert í Diljá

Ein þeirra er fjölmiðlakonan María Lilja Ingveldar-Þrastardóttir Kemp sem tjáir sig í aðsendri grein á Vísi. Hún segir Diljá tala af vanþekkingu um málefni innflytjenda, menningu og heimilisofbeldi.

Í viðtalinu segir Diljá það sláandi hvernig femínistar og baráttukonur gegn kynbundnu ofbeldi kjósa að horfa í gegnum fingur sér þegar um er að ræða kynbundið ofbeldi innflytjenda. Ákveðnum hópum hafi verið veittur „súkkulaðipassi“ í mannréttindamálum sem hún segir vera hræsni.

Fleira nefnir hún og beinir meðal annars sjónum að heiðurstengdum glæpum. Viðbjóðsleg ómenning hafi flust til Evrópu og Norðurlanda. Hún segist sjálf hafa tekið upp hanskann fyrir fórnarlömb heiðurstendra glæpa, en verið sökuð um rasisma. 

María Lilja segir hugmyndir Diljár skaðlegar, hún tali af vanþekkingu og kyndi undir fordóma gagnvart múslimum í samfélaginu. 

„Og fullyrðir að innflytjendum fylgi aukið heimilisofbeldi. Það er beinlínis ósatt því samkvæmt skýrslu Ríkislögreglustjóra um fjölda tilkynninga til lögreglu vegna heimilisofbeldis og ágreinings milli skyldra/tengdra aðila fyrir fyrstu þrjá mánuði ársins fækkar tilkynntum brotum um rúm 9 prósent,“ segir María Lilja í greininni.

Þrotlausri vinnu femínistum að þakka

Hún beinir sömuleiðis sjónum að heiðursofbeldi, sem sé réttlæting ofbeldis, oftast af  hálfu karlmanns, í nafni fjölskylduheiðurs. 

„Þó að íslenskir ofbeldiskarlar réttlæti hegðun sína með öðrum afsökunum en „heiðri fjölskyldunnar” breytir það ekki þeirri staðreynd að heimilisofbeldi er ekkert nýtt af nálinni og hefur fylgt okkur sem þjóð í árhundruð. Þetta er ekki innflutt vandamál,“ skrifar María Lilja og vísar til orða framkvæmdastýru kvennaathvarfsins Lindu Drafnar Gunnarsdóttur sem sagði tilfelli sem tengjast heiðurstengdu ofbeldi afar alvarleg, en einnig mjög fá. 

„Um 70 prósent þolenda sem leituðu til Kvennaathvarfsins í fyrra voru af íslenskum uppruna. Erlendar konur sem þangað sóttu gerðu það oftar vegna ofbeldis af hendi íslenskra karla. Þessi hópur kvenna er sérstaklega viðkvæmur skv. framkvæmdastýru kvennaathvarfsins sem bendir á að konur sem eiga ekkert félagslegt net og þekkja ekki vel úrræðin séu lengur að komast úr erfiðum aðstæðum vegna hótana maka um að hafa áhrif á dvalarleyfi þeirra. Hér er því um að ræða áþreifanlegan vanda, íslenska karlmenn sem markvisst misnota neyð erlendra kvenna sem koma hingað í leit að betra lífi.“

María Lilja er sammála Diljá um það að Íslendingar standi vel hvað jafnréttismál varaðar, en það sé þrotlausri vinnu femínista að þakka.

„Hefur Diljá Mist í leit sinni af “samtali” talað við arabíska femínista hér á landi um málaflokkinn? Hefur hún sóst eftir samtali við svartar og brúnar flóttakonur? Gefið sér tíma í að kynnast flóttafólki almennt? Múslimum? Ekki talaði hún við eða hlustaði á nígerísku konurnar, þolendur mansals, áður en hún stóð með því að reka þær héðan miskunarlaust úr landi og aftur í hendur kvalara sinna.“

„Þýðir „að taka samtalið” kannski ekki að taka raunveruleg samtöl við (brúnt)fólk um skoðanir þess, menningu og stöðu? Rúmar „samtalið” bara orð Diljár og flokksfélaga hennar, ekki rök, ekki staðreyndir? Er henni kannski ekki svo umhugað um þolendur ofbeldis eftir allt saman?“ spyr María Lilja að lokum.

Fyrirsagnalesarar mistúlki

Kynferðisbrot þeirra sem eru af erlendum uppruna var sömuleiðis umtalsefni Guðnýjar S. Bjarnadóttur í innsendri grein á Vísi fyrr í mánuðinum. Þar velti hún mismunandi viðbrögðum samfélagsins við kynferðisbrotum fyrir sér, eftir því hvort meintur gerandi sé af erlendum eða íslenskum uppruna.

„Þetta er skrýtið samtal sem átti sér stað. Það var erfitt fyrir mig að ná einhverju samhengi í því sem hún var að segja,“ segir Guðný S. Bjarnadóttir, stjórnarformaður Hagsmunasamtaka brotaþola innt eftir viðbrögðum við staðhæfingum Diljár í hlaðvarpsþættinum.

Grein Guðnýjar vakti mikla athygli. Hún segir viðbrögðin við greininni hafa almennt verið góð, þó að margir virðist hafa mistúlkað inntakið. Það sé líklegast aðallega frá fólki sem hafi aðeins lesið fyrirsögnina.

„En ég skildi eiginlega ekki orð af því sem hún sagði. Við auðvitað fordæmum allt ofbeldi alveg sama hver á í hlut, sama hver beitir því og hver verður fyrir því.“

„Aðalatriðið hjá mér er að benda á viðbrögð samfélagsins sem eru mismunandi eftir því hvort gerandi sé útlenskur eða íslenskur. Mér finnst að það eigi að vekja sömu reiði, alveg óháð því hvert þjóðerni geranda er, eða þjóðerndi þolanda.“