Átti erfitt með að grípa bolta skömmu fyrir sögu­lega frammi­stöðu

Í úr­slita­leiknum gegn Fusche Berlin um síðastliðna helgi varð Gísli, sem spilar með stórliði Magdeburg, marka­hæsti leik­maður vallarins með átta mörk og það eftir strembnar tvær vikur eftir að liðbönd við vinsti öxl hans slitnuðu í leik gegn Lem­go í þýsku úr­vals­deildinni.

Vanalega sex til átta vikna fjarvera

Ekki mátti miklu muna að Gísli Þor­geir hefði ekki geta tekið þátt í úr­slita­helginni þar sem nokkrum dögum áður gat hann vart gripið bolta. En þrot­laus vinna fram að úr­slita­helginni gerðu þátt­töku hans þó mögu­lega.

„Næstu daga eftir að þetta gerist var ég gjör­sam­lega að drepast í öxlinni. Ég gat varla lyft henni upp, fann að þetta var mega mál. Læknarnir sögðu við mig að vana­lega, ef það væri engin tímaþröng þá þýddi þetta pása í sex til átta vikur en ég vildi gera gjör­sam­lega allt til að ná þessari helgi. Viku fyrir hana gat ég ekki farið með öxlina yfir níutíu gráður og vissi ekki hvernig ég myndi geta tekið þátt og spilað minn leik.“ 

„Allar hreyfingar voru bara ótrú­lega vondar en á móti kemur að nánast strax eftir að þetta gerðist tók við prógram hjá mér frá níu um morguninn til um klukkan tíu á kvöldið. Ég var í öllum mögu­legum tækjum, fór í sjúkra- og styrktar þjálfun til þess að reyna bæta lið­leikann á hverjum degi, gráðu fyrir gráðu, og það gekk eins og í sögu. 

Ég fann að á hverjum einasta degi varð þetta betra og betra. Það ýtti mér enn þá meira í að reyna gera allt sem ég gat til að taka þátt í þessari úr­slita­helgi. Það er ekki eins og ég hafi meiðst í Lem­go, beðið í tveir vikur og svo ein­hvern veginn bara staðið upp. Þetta var helvítis harka þessar tvær vikur að reyna ná sér fyrir helgina.“

Vissi ekki almennilega hvernig myndi fara

Hann fór samt út í ákveðna óvissu fyrir úr­slita­helgina.

„Á öllum æfingunum fyrir leik var ég aldrei búinn að prófa það að detta. Það hafði oft verið vont að grípa boltann eftir fasta sendingu, það var bara vont. Sama þegar að ég hoppaði hátt og lenti, því fylgdi þrýstingur. Fullt af svona litlum svona hlutum sem maður pældi í. Líka hlutir sem fylgja bara okkar leik. Þessar árásir og hvað myndi gerast ef ég myndi detta.“

Allt lukkaðist þetta þó. Mag­deburg vann Barcelona í undanúr­slitum í hádramatískum leik og fyrir úr­slita­leikinn gegn Fusche Berlin fann Gísli Þor­geir að eitt­hvað sér­stakt væri í vændum, áran yfir leik­mönnum gaf það til kynna.

„Áran yfir liðinu var ótrú­lega jákvæð. Allir ótrú­lega ein­beittir á að vinna Fusche Berlin. Menn voru ekki mikið að pæla í því að fram undan væri stærsti leikur í hand­bolta­heiminum, að þetta væri stærsta sviðið. Við ætluðum bara að vinna þá, búnir að sjá fyrir okkur hvernig við ætluðum að gera það, planið var klárt og allir á sömu blaðsíðu. Það er gríðar­lega góð til­finning þegar að maður fær að finna þetta hjá liðinu, að allir séu klárir og með sitt á hreinu. Það er manni mikils virði.“

Gjörsamlega ólýsanlegt

Stjörnu­frammistaða Gísla Þor­geirs lagði grunninn að glæstum sigri Mag­deburgar í annað sinn á síðustu tveimur árum sem liðið vinnur Meistara­deildina og enn og aftur rís Gísli Þor­geir upp þegar á þarf að halda.

„Það var alveg ólýsan­leg til­finning, að vinna þetta svona aftur af því að allt tíma­bilið hjá okkur var búið að ein­kennast af því að við vorum næstum því búnir að vinna eitt­hvað. Við vorum næstum því búnir að vinna þýsku deildina, næstum því búnir að vinna ofur­bikarinn, komumst ekki í úr­slita­helgina í þýska bikarnum. Þetta var búið að vera mjög mikið af bakslögum, margir búnir að meiðast. Að vinna þetta í lokin, vinna stærsta titilinn sem hand­boltinn býður upp á var gjör­sam­lega ólýsan­legt.“