Skýrsla Vals: Af hverju ekki bara að vinna gull?

Ég sit að skrifum skælbrosandi eftir að hafa fylgst með fagnaðarlátum landsliðsmanna með stuðningsmönnum eftir stórglæsilegan sigur.

Mig verkjar í kinnvöðvana af brosi. Án gríns. Mér er illt.

Í gær verkjaði mann af annarri ástæðu.

Enda þessi vika hefur verið engu lík. Sveiflurnar á því hvort Ísland væri með þetta í eigin höndum eða ekki. Klúðruðu tækifærinu gegn Króötum og Svisslendingum.

Ég afskrifaði þennan möguleika oftar en ég þori að viðurkenna.

Hnúturinn í maganum kom fyrir leik en breyttist í gæsahúð við þjóðsönginn. Þvílík og önnur eins stemning og stuðningur í dag.

Svo keyrðu strákarnir bara yfir Slóvenana. Neyddu þá ítrekað í tapaða bolta og erfið færi en færanýtingin var vissulega vandamál til að byrja með.

Í stöðunni 5-5 hefði hún átt að vera svona 10-2.

Reglulega er rætt um Krýsuvíkurleiðina sem þetta lið hefur gert að sérgrein sinni að feta. Ísland hefur farið Krýsuvíkurleiðina allan þennan milliriðil með glötuðum tækifærum á lykilaugnablikum.

Er Ísland raunverulega Ísland ef sú leið er ekki farin í dag einnig?

Það leit lengi vel út fyrir að sú leið yrði farin. Athyglissjúkir portúgalskir dómarar héldu líka spennu í þessu með glórulausum dómum en þeim tókst ekki að skemma partýið.

Maður hristi eiginlega hausinn yfir því að staðan hafi verið jöfn, 16-16, undir lok fyrri hálfleiks vegna þess að strákarnir voru að spila stórvel.

Tvö síðustu mörkin skiluðu forystu í hléi, sem hefði hæglega getað verið tíu mörk.

Það komu samt augnablik sem glöddu ekkert eðlilega. Aftur fyrir bak sending Viggós á Óðin sem skoraði. Konfekt.

Eftir hléið var von Slóvena loksins drepin. Sagt var nei við Krýsuvíkurleiðinni í dag.

Menn fiskuðu ruðninga og refsuðu með hraðaupphlaupum. Þrjú mörk í röð og allur andi í höllinni breyttist. Óðinn var andlit þess, það sem gæjinn rífur stúkuna upp.

Ástríðan er smitandi og skilaði sér sannarlega, ekki bara til stuðningsmanna, liðsfélaga og fréttamanna heldur heim til Íslands.

Eftir það var þetta aldrei spurning.

Og loks þurftu hjartveikir ekki að snúa sér að húsverkum á meðan leik Íslands stóð yfir heldur gátu fylgst með þvílíku sýningunni sem boðið var upp á í síðari hálfleik.

Slóvenar höfðu engin svör, hvorki í vörn né sókn, og þetta varð göngutúrinn í garðinum sem strákarnir áttu skilið eftir eljuna sem sett var í þennan leik, og alla á undan.

Þetta vannst örugglega og gleðin ósvikin í leikslok. Sólarhring eftir einn dýpsta dal sem þetta lið hefur upplifað var það komið á fjallstindinn.

Í dag sáum við sama lið og mætti Svíum fyrir örfáum dögum síðan. Lið sem á heima á úrslitahelginni í Herning.

Við fórum sannarlega Krýsuvíkurleiðina að þessu en við höldum hnarreistir til Danmerkur til að spila með hinum þremur bestu liðum Evrópu.

Þar eigum við heima. Andstæðingurinn liggur ekki fyrir en hvort sem það er Þýskaland eða Danmörk eigum við í fullu tréi við viðkomandi.

Eins og Snorri Steinn sagði í viðtali eftir leik, þá fer enginn í svona helgi stefnandi á brons.

Af hverju ekki bara að vinna gullið?