Húsnæði-byggingarfélag RVK.

Húsnæðiskreppan í Reykjavík er ekki tilviljun.

Hún er afleiðing stefnu.

Ítrekað er því haldið fram að markaðurinn muni leysa vandann.

Byggja meira. Byggja hraðar. Byggja ódýrara.

Raunin er önnur.

Þegar eftirspurn eykst byggja einkaaðilar of lítið.

Þegar óvissa eykst hætta þeir að byggja.

Útkoman er alltaf sú sama: hærra verð og meira óöryggi.

Þetta er ekki markaðsbrestur sem kemur óvænt.

Þetta er kerfi sem virkar eins og því er ætlað.

Í Vín er um 40 prósent húsnæðis í eigu borgarinnar eða óhagnaðardrifinna félaga.

Þar er húsnæði innviður, ekki spákaupmennska.

Leiguverð er stöðugra. Sveiflur minni.

Helsinki fer aðra leið.

Borgin á landið. Setur verðþök. Tryggir framboð.

Markaðurinn starfar áfram – en innan ramma.

Þessar borgir hafa ekki bannað einkarekstur.

Þær hafa einfaldlega hætt að treysta honum einum.

Í Reykjavík er staðan önnur.

Uppbygging er háð arðsemissjónarmiðum fárra aðila.

Þegar þeir hægja á sér, stöðvast framboð.

Kostnaðurinn lendir á heimilum.

Byggingarfélag í eigu Reykjavíkurborgar er ekki róttæk hugmynd.

Það er viðbragð við raunveruleikanum.

Slíkt félag þyrfti ekki að hámarka hagnað.

Hlutverk þess væri að byggja stöðugt.

Byggja fjölbreytt.

Byggja á viðráðanlegu verði.

Spurningin er einföld.

Ætlum við að halda áfram að kalla húsnæðiskreppu „markaðsaðstæður“?

Eða ætlum við að viðurkenna að þetta er stefnuval – og velja öðruvísi?

Höfundur er verkamaður og öryrki Suðurnesjabær.