Hæsti­réttur tekur mál Kvikutoppanna ekki fyrir

Íslenska ríkið hafði betur gegn fjórum fyrrverandi og tveimur núverandi lykilstjórnendum Kviku banka, þar á meðal Ásgeiri Helga, og bankanum sjálfum fyrir Landsrétti í lok febrúar síðastliðins, í deilu sem snerist um skattlagningu hagnaðar af áskriftarréttindum sem nam á bilinu 30 til 95 milljónum króna. Landsréttur taldi að telja hefði átt hagnaðinn fram sem launatekjur frekar en fjármagnstekjur.

Allt að 42 milljónir króna

Umræddir stjórnendur voru háttsettir innan bankans, en hafa allir, utan tveggja, horfið til annarra starfa á síðustu árum. Umræddir stjórnendur eru eftirfarandi:

• Ásgeir Helgi Reykfjörð Gylfason, þá framkvæmdastjóri fyrirtækjasviðs og nú forstjóri Skeljar,
• Sigurður Hannesson stjórnarformaður Kviku og framkvæmdastjóri SI,
• Magnús Bjarnason þá framkvæmdastjóri fyrirtækjaráðgjafar, nú eigandi MAR ráðgjafar,
• Magnús Ingi Einarsson þá framkvæmdastjóri bankasviðs, nú fjármálstjóri Skeljar,
• Sigurður Atli Jónsson, þá fyrrverandi bankastjóri Kviku, nú forstjóri Arctic Green Energy,
• Bjarni Eyvinds Þrastarson, enn framkvæmdastjóri fjárfestingabanka Kviku.

Með dómi Landsréttar var endurákvörðun Ríkisskattstjóra á skattstofnum stjórnendanna staðfest, með þeim afleiðingum að þeir greiddu flestir 32 milljónir króna til viðbótar í skatt en Sigurður Atli 42 milljónir króna.

„Hornsteinn“ í íslenskum skattarétti

Í ákvörðun Hæstaréttar um áfrýjunarleyfisbeiðni Ásgeirs Helga, sem birt var í dag, segir að hann hafi óskað eftir áfrýjunarleyfi og byggt á því að úrslit málsins hefðu verulegt almennt gildi.

„Kjarni málsins snúi að hornsteini í íslenskum skattarétti, það er hvernig launatekjur eru afmarkaðar gagnvart fjármagnstekjum. Ástæða sé til að Hæstiréttur taki málið til skoðunar og kveði á um framangreint með fordæmisgefandi hætti. Málið hafi auk þess sérstaka þýðingu fyrir skattlagningu fjármálagerninga sem varða réttarsamband milli vinnuveitanda og starfsmanns sem og túlkun launatekjuhugtaksins og aðferðir við skýringar á íþyngjandi skattaákvæðum,“ segir í ákvörðuninni.

Niðurstaða réttarins sé sú að að virtum gögnum málsins verði ekki litið svo á að úrslit þess hafi verulegt almennt gildi í skilningi laga um meðferð einkamála. Þá verði ekki séð að dómur Landsréttar sé bersýnilega rangur. Beiðni um áfrýjunarleyfi sé því hafnað.