Al­ræmdur faðir stígur fram

Barnið mitt er í Vesturbæjarskóla. Við foreldrarnir lögðum fram þá ósk til skólastjórnenda að fá undanþágu fyrir barnið okkar frá kynfræðslu skólans sem er í samvinnu við Samtökin 78.

Á fundi með skólastjórnendum var ég spurður hvort ekki ætti að senda barnaverndarnefnd heim til okkar og kanna heimilishaldið. Mér fannst það högg fyrir neðan beltisstað. Líklega var hætt við að siga barnavernd á okkur þegar skólastjórnendur áttuðu sig á að það kæmi illa út í fjölmiðlaumræðu að barnaverndarnefnd væri kölluð til svo kveða mætti í kútinn mótbárur gegn skringilegri kynfræðslu.

Í fræðslunni sem um ræðir, kynfræðslu fyrir börn, er kennt að börn geti verið fædd í röngum líkama, að kyn sé ,,fljótandi“, ákvarðað af samfélaginu eða börnunum sjálfum (nú, eða foreldrum þeirra) en ekki líkamlegum staðreyndum og ómótmælanlegum hlutlægum veruleika, sem er að kynin eru tvö. Já, það er víst líka kennt að kynin séu fjölmörg án þess þó að fjöldi kynja sé tilgreindur. Ef kynin eru óteljandi er marklaust að tala um kyn yfir höfuð.

Ég er kristinnar trúar og tel kenningarnar í kynfræðslunni stangast á við kristna trú um eðli mannsins. Ef það væri svo að vísindalegar staðreyndir sýndu fram á að kynin væru fjölmörg og kyn réðist af huglægum þáttum en ekki hlutlægum myndi ég vitanlega sættast á að barnið fengi kennslu í samræmi við bestu fáanlegu þekkingu. Kristin sérviska foreldranna myndi víkja fyrir menntun og velferð barnsins. En þær kenningar sem kynfræðslan í Vesturbæjarskóla byggja á eru hvorki byggðar á hlutlægum veruleika né vísindalegri þekkingu. Nær væri að tala um veraldleg trúarbrögð.

Ég tel, í sem fæstum orðum, að kynfræðslan í Vesturbæjarskóla sé barninu hættuleg og til þess fallin að rugla það ríminu og valda skaða á sjálfsmynd barnsins. Börn vita ósköp vel að kynin eru tvö. Jón fyrir hádegi getur ekki verið Guðrún eftir hádegi. Nema í hlutverkaleik. Ábyrgðarhluti er að opinber menntastofnun kyndi undir óreiðu í barnshuga.

Ég ætlaði ekki að stíga fram undir nafni með mín sjónarmið. Hugmyndin var að vinna málið í samvinnu við lögmann og fá skólann til að viðurkenna rétt foreldra til að fá kennslu fyrir barnið sem er í samræmi við trúar- og lífsskoðanir fjölskyldunnar. Þessi réttur er í viðauka við mannréttindasáttmála Evrópu sem hefur lagagildi hér á landi. Tillaga okkar er að barnið okkar fái að sitja á bókasafni skólans á meðan kynfræðslan fer fram í skólastofunni. Er það til of mikils mælst?

Ástæðan fyrir því að ég, þessi alræmdi faðir, geng fram fyrir skjöldu er skoðanagrein Ingileifar Friðriksdóttur aðstoðarmanns utanríkisráðherra sem birtist á Vísi. Ingileif gerir því skóna að ósk okkar, byggð á velferð barnsins, sé óeðlileg og til marks um andstöðu við velferð annarra. Svo er ekki. Ég er aðeins með í huga mitt barn og fer ekki fram á að högum annarra barna sé raskað á einn eða annan hátt. Ingileif á beinna hagsmuna að gæta í málinu. Hún er höfundur bókar um ,,hinsegin“ sem kennd er í Vesturbæjarskóla. Að sjálfsögðu getur hún þess ekki í Vísis greininni.

Ég fer ekki fram á annað en sanngirni. Ingileif er í valdastöðu í samfélaginu og býr að víðtæku tengslaneti. Í krafti þess talar hún niður til fólks sem er kannski með sína sérvisku – en hvað á þá að kalla hugmyndafræðina sem Ingileif aðhyllist?

Höfundur er stoltur faðir og fylgjandi mannréttindum.