„Eigðu sjálfur þinn hel­vítis tjakk!“

Maður er á ferð seint um kvöld á afskekktum sveitavegi þegar það springur á bílnum. Ætlar að skipta um dekk, en uppgötvar að það vantar tjakkinn í skottið.

Maðurinn lítur í kringum sig og sér ljós á bæ í um tveggja kílómetra fjarlægð. Hann ákveður að ganga þangað og biðja bóndann um að lána sér tjakk.

Á leiðinni fer hann að hugsa:

„Æ, það er hánótt. Bóndinn er örugglega sofandi.“

„Hann verður fúll að láta vekja sig.“

„Hann á eftir að verða ergilegur og hreyta í mig ónotum.“

„Ég segi honum að það hafi sprungið hjá mér og mig vanti tjakk.“

„Þá segir hann ábyggilega: Af hverju ferðu svona tjakkslaus út á land, helvítis borgarbarnið þitt?'“

„Hann mun pottþétt heimta tíu þúsund kall eða meira fyrir lánið, já hann ætlar örugglega að féfletta mig!“

Maðurinn þokast áfram í myrkrinu og fyllist æ meiri gremju og biturð í garð þessa ókunna bónda með hverju skrefinu sem hann tekur og ímyndar sér móttökurnar.

Loksins kemur hann að bænum og það sýður á honum. Hann bankar fast á hurðina.

Eftir nokkra stund kemur bóndinn til dyra, horfir á manninn meðan hann nuddar stírurnar úr augunum og segir vinalega:

„Góða kvöldið, get ég hjálpað þér góði minn?“

Maðurinn horfir á hann, dregur djúpt inn andann og öskrar:

„Eigðu sjálfur þinn helvítis tjakk!“

Þessi klassíski brandari endurspeglar margt í málflutning þeirra sem eru á móti því að efna til viðræðna um aðild að Evrópusambandinu.

Höfundur er ráðgjafi í almannatengslum