Ríkisstjórnir og fjölmiðlar Evrópu – sameinaðir í stuðningi við þjóðarmorð Hlynur Már Ragnheiðarson skrifar 13. júlí 2026 22:00 Undanfarið hefur borið á einræðishyggju jafnaðarmanna og krata í Bretlandi og Þýskalandi. Það sem skýrir þessa pólitík jafnaðarmanna og krata Evrópu er vilji til þess að verja kapítalismann og vestræna yfirburðahyggju með öllum ráðum, en með þeim hætti að sýnast vera talsmenn skynsemispólitíkur og segja andstæðinga þessarar hyggju vera öfgamenn og eru þá vestrænir sósíalistar, sem gjarnan mótmæla þessari pólitík, oft málaðir upp sem öfgamenn og oft sagðir vera á pari við fasistana sem styðja Trump. Þetta er gjarnan notað til þess að þagga niðri í fólki vinstra megin við jafnaðarmennskuna og hefur þetta gengið býsna vel. Það hefur verið nokkuð einfalt í gegnum tíðina fyrir jafnaðarmenn og krata Íslands að sannfæra íslenska þjóð um að pólitík þeirra sé pólitík jákvæðni og skynsemi. Meðal ástæðna þessa er skaðleg pólitík íhaldsins. Hins vegar hefur helförin í Gaza og þátttaka evrópskra jafnaðarmanna og krata í henni breytt þessu heilmikið, sérstaklega í huga þeirra einstaklinga sem lagt hafa sig fram um að heimta pólitík sem tekur á þjóðarmorði á vegum Evrópu og Bandaríkjanna en tekur ekki þátt í henni. Þannig voru t.a.m. fyrir um tæpu ári síðan mótmælin Þjóð gegn þjóðarmorði á Austurvelli vegna Gaza og mikil breiðfylking sem þar mætti þó Hjúkrunarfræðingafélagið sæi sér ekki fært að vera með okkur. Ríkisstjórn jafnaðarmanna átti mjög erfitt með þessi mótmæli því að þeir ætluðu sér aldrei að verða við kröfum og óskum stuðningsfólks Gaza á Íslandi og ekkert gerðist. Eftirfylgnin mótmælenda var ekki næg, m.a. vegna þess að við héldum enn í vonina um að jafnaðarmenn og kratar myndu sjá að sér og taka þátt með okkur í baráttunni gegn þjóðarmorði. Nú þegar jafnaðarmenn og kratar Íslands og Evrópu hafa sýnt okkur að þeir ætla sér frekar að banna mótmæli okkar, eins og sést t.d. í tillögum á þingum Þjóðverja og Breta, frekar en að verða við kröfum okkar og óskum er orðið mjög auðvelt að sýna fram á skaðsemi þessarar pólitíkur. Pólitík sem lætur sér fátt um finnast gagnvart daglegum morðum á börnum á auðvitað ekki von til þess að endast lengi. Krafa um að stunda ekki viðskipti við barnamorðingjaþjóðir getur varla talist öfgafull krafa, heldur heilbrigð og skynsamleg. Sú einfalda krafa íslenskra stuðningsmanna Gaza um að íslenska ríkið segi upp samstarfssamningum við ísraelska fyrirtækið Rapyd á Íslandi hefur verið hunsuð. Það sem er óheilbrigt og vont eru þau stóru viðskipti sem Evrópusambandið og evrópsk stjórnvöld eiga við ríkisstjórn og fyrirtæki Ísraela. Al-Jazeera greindi frá umfangi þessara miklu viðskipta á dögunum og er það enn eitt dæmið um að evrópskir fjölmiðlar eru stórvægilegir þátttakendur í helförinni að þeir hafi ekki greint frá þessu, hvorki fyrir né eftir umfjöllun Al-Jazeera. Án umfjöllunar Al-Jazeera hefðum við mögulega aldrei heyrt af stórfenglegu umfangi viðskipta Evrópu og Ísraela í dag. Þessi miklu viðskipti eru að sjálfsögðu valdandi því að styðja við helförina á Gaza og að útiloka möguleikann á því að pólitík jafnaðarmanna og krata geti talist skynsamleg pólitík. Ég segi NEI við zíonisma, pólitíkinni sem varð til þess að stofna nýtt ríki á stolnu landi Palestínumanna, pólitíkinni sem varð til þess að kenna ungum, hvítum Ashkenazi-gyðingum í Ísrael undanfarin 78 ár að útrýming hinna innfæddu íbúa svæðisins væri bæði réttlát og góð. Vegna þátttöku íslenskra og evrópskra jafnaðarmanna og krata í helförinni á Gaza undanfarin 3 ár segi ég NEI við ESB og NEI við allri pólitík jafnaðarmanna og krata. Höfundur er sjúkraliðanemi og frambjóðandi til formanns Vinstri grænna vorið 2026. Viltu birta grein á Vísi? Kynntu þér reglur ritstjórnar um skoðanagreinar. Senda grein Mest lesið Marta Kos verður að virða niðurstöðuna Erna Bjarnadóttir Skoðun Próf, einkunnir og (PISA) mat á skólakerfi. Hluti 1. Jón Torfi Jónasson Skoðun Gagnaver, Verne og Ísrael Halldór Reynisson Skoðun Bubbi Morthens og endalok alheimsins Kristján Logason Skoðun EES-samningurinn og regluverk atvinnulífsins Ólafur Stephensen Skoðun Að velta eigin sök á aðra Sigurjón Þórðarson Skoðun Ábyrgur hagsmunaseggur eða óábyrgt fórnarlamb? Þórdís Hólm Filipsdóttir Skoðun Ísland sagði nei – en sagði það nei við Evrópu? Valerio Gargiulo Skoðun Þegar öll hafa svörin skiptir hugsunin mestu Hjálmar Bogi Hafliðason Skoðun Á að mismuna lántökum? Jón Guðni Ómarsson Skoðun Skoðun Skoðun Marta Kos verður að virða niðurstöðuna Erna Bjarnadóttir skrifar Skoðun Þegar góður ásetningur skilur börn eftir Guðjóna Eygló Friðriksdóttir skrifar Skoðun Gagnaver, Verne og Ísrael Halldór Reynisson skrifar Skoðun Sterkari innviðir fyrir STEM menntun Huld Hafliðadóttir skrifar Skoðun Ísland sagði nei – en sagði það nei við Evrópu? Valerio Gargiulo skrifar Skoðun EES-samningurinn og regluverk atvinnulífsins Ólafur Stephensen skrifar Skoðun Ábyrgur hagsmunaseggur eða óábyrgt fórnarlamb? Þórdís Hólm Filipsdóttir skrifar Skoðun Milljón hugmyndir, hundrað tímamót Sigvaldi Einarsson skrifar Skoðun Fjórða valdið? En það ert þú! Þorsteinn J. Vilhjálmsson skrifar Skoðun Að velta eigin sök á aðra Sigurjón Þórðarson skrifar Skoðun Próf, einkunnir og (PISA) mat á skólakerfi. Hluti 1. Jón Torfi Jónasson skrifar Skoðun Hvers eiga börnin að gjalda? Magnea Gná Jóhannsdóttir skrifar Skoðun Á að mismuna lántökum? Jón Guðni Ómarsson skrifar Skoðun Þegar öll hafa svörin skiptir hugsunin mestu Hjálmar Bogi Hafliðason skrifar Skoðun Bubbi Morthens og endalok alheimsins Kristján Logason skrifar Skoðun Þýsklendingar á meðal vor Darri Eyþórsson skrifar Skoðun Þöllin á þorpinu Jakob Tryggvason skrifar Skoðun Þjóðin sagði nei. En „látum eins og ekkert sé…” Íris Erlingsdóttir skrifar Skoðun Málshraðasögur Eva Hauksdóttir skrifar Skoðun Búrkuball í inngildingarviku Þórarinn Hjartarson skrifar Skoðun Þjóðaratkvæðgreiðslan: Aðild að Evrópusambandinu hafnað Kristinn H. Gunnarsson skrifar Skoðun Blekking litla samfélagsins Sævar Þór Jónsson skrifar Skoðun Farsælt samstarf sveitarfélaga á höfuðborgarsvæðinu í 50 ár Páll Björgvin Guðmundsson skrifar Skoðun Bókun 35: Munurinn á stjórnarskrá Noregs og Íslands Júlíus Valsson skrifar Skoðun Kærleikur er pönk Guðný Þorsteinsdóttir skrifar Skoðun Er kostnaðurinn einskis virði? Hrafn Gunnarsson skrifar Skoðun Mikilvægi þess að lifa æskuna af Einar Torfi Einarsson Reynis skrifar Skoðun Hvað ef svarið hefði verið já? Eva Magnúsdóttir skrifar Skoðun Húsnæðisstefnan sem gerði ungt fólk að leiguliðum Yngvi Ómar Sigrúnarson skrifar Skoðun Veist þú í raun hvernig gervigreind virkar? Bjarki Sigurjónsson Thorarensen skrifar Sjá meira
Undanfarið hefur borið á einræðishyggju jafnaðarmanna og krata í Bretlandi og Þýskalandi. Það sem skýrir þessa pólitík jafnaðarmanna og krata Evrópu er vilji til þess að verja kapítalismann og vestræna yfirburðahyggju með öllum ráðum, en með þeim hætti að sýnast vera talsmenn skynsemispólitíkur og segja andstæðinga þessarar hyggju vera öfgamenn og eru þá vestrænir sósíalistar, sem gjarnan mótmæla þessari pólitík, oft málaðir upp sem öfgamenn og oft sagðir vera á pari við fasistana sem styðja Trump. Þetta er gjarnan notað til þess að þagga niðri í fólki vinstra megin við jafnaðarmennskuna og hefur þetta gengið býsna vel. Það hefur verið nokkuð einfalt í gegnum tíðina fyrir jafnaðarmenn og krata Íslands að sannfæra íslenska þjóð um að pólitík þeirra sé pólitík jákvæðni og skynsemi. Meðal ástæðna þessa er skaðleg pólitík íhaldsins. Hins vegar hefur helförin í Gaza og þátttaka evrópskra jafnaðarmanna og krata í henni breytt þessu heilmikið, sérstaklega í huga þeirra einstaklinga sem lagt hafa sig fram um að heimta pólitík sem tekur á þjóðarmorði á vegum Evrópu og Bandaríkjanna en tekur ekki þátt í henni. Þannig voru t.a.m. fyrir um tæpu ári síðan mótmælin Þjóð gegn þjóðarmorði á Austurvelli vegna Gaza og mikil breiðfylking sem þar mætti þó Hjúkrunarfræðingafélagið sæi sér ekki fært að vera með okkur. Ríkisstjórn jafnaðarmanna átti mjög erfitt með þessi mótmæli því að þeir ætluðu sér aldrei að verða við kröfum og óskum stuðningsfólks Gaza á Íslandi og ekkert gerðist. Eftirfylgnin mótmælenda var ekki næg, m.a. vegna þess að við héldum enn í vonina um að jafnaðarmenn og kratar myndu sjá að sér og taka þátt með okkur í baráttunni gegn þjóðarmorði. Nú þegar jafnaðarmenn og kratar Íslands og Evrópu hafa sýnt okkur að þeir ætla sér frekar að banna mótmæli okkar, eins og sést t.d. í tillögum á þingum Þjóðverja og Breta, frekar en að verða við kröfum okkar og óskum er orðið mjög auðvelt að sýna fram á skaðsemi þessarar pólitíkur. Pólitík sem lætur sér fátt um finnast gagnvart daglegum morðum á börnum á auðvitað ekki von til þess að endast lengi. Krafa um að stunda ekki viðskipti við barnamorðingjaþjóðir getur varla talist öfgafull krafa, heldur heilbrigð og skynsamleg. Sú einfalda krafa íslenskra stuðningsmanna Gaza um að íslenska ríkið segi upp samstarfssamningum við ísraelska fyrirtækið Rapyd á Íslandi hefur verið hunsuð. Það sem er óheilbrigt og vont eru þau stóru viðskipti sem Evrópusambandið og evrópsk stjórnvöld eiga við ríkisstjórn og fyrirtæki Ísraela. Al-Jazeera greindi frá umfangi þessara miklu viðskipta á dögunum og er það enn eitt dæmið um að evrópskir fjölmiðlar eru stórvægilegir þátttakendur í helförinni að þeir hafi ekki greint frá þessu, hvorki fyrir né eftir umfjöllun Al-Jazeera. Án umfjöllunar Al-Jazeera hefðum við mögulega aldrei heyrt af stórfenglegu umfangi viðskipta Evrópu og Ísraela í dag. Þessi miklu viðskipti eru að sjálfsögðu valdandi því að styðja við helförina á Gaza og að útiloka möguleikann á því að pólitík jafnaðarmanna og krata geti talist skynsamleg pólitík. Ég segi NEI við zíonisma, pólitíkinni sem varð til þess að stofna nýtt ríki á stolnu landi Palestínumanna, pólitíkinni sem varð til þess að kenna ungum, hvítum Ashkenazi-gyðingum í Ísrael undanfarin 78 ár að útrýming hinna innfæddu íbúa svæðisins væri bæði réttlát og góð. Vegna þátttöku íslenskra og evrópskra jafnaðarmanna og krata í helförinni á Gaza undanfarin 3 ár segi ég NEI við ESB og NEI við allri pólitík jafnaðarmanna og krata. Höfundur er sjúkraliðanemi og frambjóðandi til formanns Vinstri grænna vorið 2026.
Skoðun Farsælt samstarf sveitarfélaga á höfuðborgarsvæðinu í 50 ár Páll Björgvin Guðmundsson skrifar