Komið gott

Ekki er öll vitleysan eins og alls ekki á þessum óreiðutímum þar sem tækniframfarir sem við höfum hlakkað til að myndu einfalda líf okkar flækjast bara fyrir og hvergi finnst þessi æðri máttur, hann Jens, sem Fóstbræður létu okkur vita að væri hægt að hringja í til að útkljá erfið mál og ná góðri lendingu. Eða að minnsta kosti fá endanlegt svar: Já eða nei.

Við kunnum þetta

Þjóðin er vön að kjósa. Hún kann það afskaplega vel, enda var sjálfstæðið dýrmætt. Og hún gerir það líka býsna vel þátttökulega séð. Þjóðaratkvæðagreiðslur frá sjálfstæði hafa meira að segja í tvígang verið með fleiri málum í einu, tvö í 1944 og sex í 2012, og voru þær báðar tengdar stjórnarskrá. Við höfum haft tvær bindandi og göngum við til þeirra fimmtu ráðgefandi næstkomandi laugardag. Það skiptir máli, því ríkisstjórninni er ekki lagalega skylt að hl ýta niðurstöðunni, eins og við vitum af reynslu, en boðað hefur verið að niðurstöðunni verði fylgt eftir. Svo langt svo gott.

Hvad foregår der her!

Já, þetta er dönsk sletta. Enda ólst ég upp í Danmörku, í Evrópusambandinu, á tímum sem sáu fleiri sigra en ég hef séð síðan. Verndun ósonlagsins, fall Berlínarmúrsins sem fylgdu stórar breytingar á því hvernig evrópskar þjóðir starfa saman. Úr því varð samband. Sambönd eru vissulega ekki alltaf dans á rósum og krefst það skuldbindingar að ganga í slíkt.

Við erum núna á stað þar sem við njótum góðs af samstarfi í gegnum Evrópska efnahagssvæðið. Það veitir okkur margvíslegt frelsi og tækifæri til hagsmunagæslu þjóðarinnar en engan atkvæðisrétt.

Hvað er það þá sem eiginlega hefur gengið á síðustu mánuði og vikur? Samfélagsmiðlar loga, Nostradamusar þjóðarinnar bölva í matarboðum og spámenn rísa upp út um allar trissur og flest okkar eru hreinlega dauðþreytt á áreiti, skautun og öfgaliðsmenningu sem líkist orðaskiptum eftir knattleik þar sem við teljum okkur trú um að við séum ekki með hvort öðru í liði, sem er innilega rangt. Sem dæmi get ég nefnt að bróðir minn er grjótharður Liverpool-maður. Ég mun ávallt vera með honum í liði þótt hann hafi hræðilegan smekk í enska boltanum.

Stop nu

Síðast þegar viðræður urðu milli Íslands og ESB kom enginn og spurði okkur. Núna er verið að spyrja okkur. Það er til bóta. Hvers vegna erum við þá núna að láta kaffæra okkur með áróðri og dómsdags eða paradísaralhæfingum spunnum upp af vélum sem geta ómögulega tekið ákvarðanir fyrir okkur?

Þetta er hreinlega komið gott.

Ég er forvitinn um hvað við getum samið um í Brussel fyrir hönd allrar þjóðarinnar. Þessi forvitni er nóg til að ég kýs já til að hefja viðræður, vitandi að það eru afar margir varnaglar sem tryggja það ferli sem tekur við skyldi þjóðin nýta tækifærið og hefja viðræður á ný.

Tölum saman. Hlustum á áhyggjur hvor annars og verum hver með öðru í liði.

Tryggjum að við vitum hvað við erum að velja eða hafna þegar þar að kemur - og tökum eitt skref í einu. For helvede, eins og Daninn myndi segja.

Höfundur er fyrirtækiseigandi, langþreyttur á upplýsingaóreiðu og formaður Pírata