Ritstjórinn og skáldið slást um tímann

Það á að frumsýna hina dularfullu mynd Þvert á tímann sem enginn hefur heyrt talað um en tökur hófust á fyrir átján árum,“ segir Erlendur Sveinsson kvikmyndagerðarmaður þegar hann er inntur eftir sögu myndar um Matthías Johannessen, sem frumsýnd verður í Háskólabíói á sunnudaginn klukkan 13.15. Hann segir um bræðralagsmynd þeirra Sigurðar Sverris að ræða og aðeins þessa einu sýningu. „Vinnslan hefur dregist á langinn. Hún hefur átt sína spretti en liðið fyrir vanfjármögnun. Við gerðum mynd um Thor Vilhjálmsson í millitíðinni,“ segir hann og heldur áfram:

„Þvert á tímann er heimildarmynd en tekin eftir handriti og Matthías leikur sjálfan sig. Ég vona að hún sé óvenjuleg. Hún er um dag í lífi þessa manns, byrjar bara í draumi næturinnar, eldsnemma morguns og endar nánast undir miðnætti. Ritstjórinn og skáldið slást um tímann. Hugmyndin var að draga upp eins skörp skil og hægt væri milli þeirra tveggja þó svo heimar þeirra tvinnist saman. Myndin gengur samt nærri Matthíasi því við tökum inn hluti í lífi hans í lokin, þegar við brjótumst út úr þessum degi um aldamótin 2000 og skjótumst fram í tímann til 2012.“

Hvernig er svo að mynda mann sem er alltaf að skrifa, ýmist Moggann eða ljóð?

„Matthías er auðvitað ótrúlegur í andanum. Hann gaf út ljóðabók á árinu og það er ekkert venjulegt fyrir 88 ára gamlan mann. Ég skal segja þér að í þessari mynd er ekki eitt viðtal um Matthías. Mér finnst það vera áskorun okkar kvikmyndagerðarmanna að finna myndrænar leiðir og ekki boðlegt að vera með eintóm viðtöl og álitsgjafa. Það er bara fyrir útvarp.“

Erlendur kveðst þó eiga maraþonviðtal við Matthías á bandi en aðeins lítið brot af því sé notað. Það sé þó mikilvægt brot og notað í lokaatriði myndarinnar.

Þar sem tökur hófust árið 2000 speglar myndin aldamótaárið, að sögn Erlendar. „Það er margt að gerast í þjóðfélaginu sem við heyrum um, einkavæðingin, Kaupþing að kaupa í sjálfu sér og alls konar hlutir sem koma við sögu,“ lýsir Erlendur. „Blaðamennirnir sem sjást eru flestir hættir og húsakynni Moggans allt önnur en nú. Þetta er mikið veröld sem var, en skáldið lifir áfram. Það er niðurstaða myndarinnar.“