Verkirnir verri þegar hún var á túr en daginn eftir að­­gerð

„Ég fann það strax tveimur til þremur árum eftir að ég fór fyrst á túr að ekki væri allt með felldu. Ég tók mikið af verkjalyfjum, grét mig í svefn, átti erfitt með að mæta í skólann og stundirnar þar sem ég lá í fósturstellingu á gólfinu eru þónokkrar,“ skrifar Nína Guðrún Arnardóttir í skoðanagrein sem birtist á Vísi í morgun. 

„Fyrsti læknirinn sem ég fer til þrettán eða fjórtán ára átti að vera sérfræðingur í endó og ég leitaði til hennar því það var saga um endó í fjölskyldunni minni. Það að hún setji mig á pilluna sem einhvern plástur yfir vandamálið var bara svolítið sjokk. Pillan endar á að fara rosalega illa í mig,“ segir Nína í samtali við fréttastofu.

Þunglyndi og sjálfsvígshugsanir á pillunni

Hún segist hafa fundið fyrir miklu þunglyndi og sjálfsvígshugsunum, var sett á þunglyndislyf og segist ekki hafa tengt vanlíðanina við pilluna. Pillan hafi enda verið töfralausnin sem losaði hana undan mánaðarlegu verkjasnörunni. 

„Þegar ég loksins hætti á pillunni var eins og dregið væri frá gardínum í huganum á mér og þunglyndið snarlagaðist. En verkirnir komu þá aftur, einu sinni í mánuði og mér fannst þeir versna í hvert sinn sem ég fór át úr.“

Nína segir að þegar hún var farin út á vinnumarkaðinn hafi verkirnir haft áhrif á atvinnuöryggi hennar. Hún var jú lömuð af verkjum einu sinni í mánuði og þurfti reglulega að hringja sig inn veika í vinnu. Þannig hafi henni verið sagt upp af fjórum vinnustöðum vegna veikinda. 

„Á þeim árum leitaði ég til heimilislækna og kvensjúkdómalækna en ekkert virtist að hafa upp úr því. Ég hélt áfram að berjast við að „harka þetta af mér“, mæta til vinnu á sterkum verkjalyfjum og reyna að halda lífinu gandandi. Ég var alltaf opin við mína yfirmenn um verkina sem ég upplifði en fékk oftar en ekki að heyra að „allar konur færu nú á túr“ og að „það væri ekki hægt að treysta á mig í starfi,“ segir Nína. 

Sagt að hún ætti að léttast til að minnka verki

Hún segist í fyrra hafa fengið áminningu frá þáverandi yfirmanni vegna fjarveru úr vinnu. Þá hafi hún fengið nóg, skrifað niður lista af þeim einkennum sem hún hefði og leitað til nýs kvensjúkdómalæknis. Sú hafi tekið hana í allsherjarskoðun og í ljós komið að Nína var með blöðrur á eggjastokkunum og Nína send í blóðprufu. 

Í lok heimsóknarinnar hafi Nínu hins vegar brugðið þegar læknirinn sagði við hana: „Þú getur nú alveg líka misst svona tíu kíló og þá ættu verkirnir að hætta.“

„Ég varð agndofa, gat ekki svarað henni en gekk bara út. Þess má geta að þegar ég fór til hennar var ég um 68 kg, 170 cm á hæð og því hæpið að ofþyngd væri að há mér nokkuð. Þess má einnig geta að verkirnir höfðu þá verið að hrjá mig í tólf ár og á þeim tíma var ég í kjörþyngd,“ segir Nína. 

„Þetta er náttúrulega bara fáránlegt. Það er ekkert sem bendir til að verkir og þyngd hafi einhvern samnefnara. Það er ekkert sem tengist þar. Ég er enn í sjokki yfir þessu.“

„Alltof margar sem fari í kviðarholsspeglun“

Um tíu dögum síðar, þegar læknirinn hafði enn ekki haft samband við Nínu til að upplýsa hana um niðurstöður blóðprufunnar, hafi hún hringt til að kanna málið. Læknirinn hafi upplýst hana að ekkert hafi komið út úr prufunni og segist Nína hafa upplifað mikla uppgjöf í kjölfarið. Um hálfu ári síðar hafi hún hins vegar ákveðið að leita enn annað, til læknis sem endósamtökin mæltu með. 

„Við maðurinn minn gerum enn grín að því að hann hafi sagt að þetta væri svolítið endó-legt. Hvað þýðir það? Ég fór til hans til að komast að því hvort ég væri með endó og hann segir að þetta sé endo-legt en alltof margar konur fari í svona kviðarholsspeglun,“ segir Nína. 

Hún hafi aftur upplifað mikið vonleysi, verið niðurbrotin og upplifað óbærilega verki. Hún hafi leitað bæði í verkjalyf og áfengi til að deyfa verkina og andleg heilsa farið síversnandi. Henni hafi verið sagt upp störfum úr draumavinnunni og framtíðarsýnin verið dimm.

Sjúkdómurinn búinn að dreifast um kviðarholið

Þó hafi rofað til þegar henni var bent á nýjan kvensjúkdómalækni, nýkominn til landsins frá Bandaríkjunu, sem hefði mikla reynslu af erfiðri endómetríósu. 

„Strax þegar ég mætti til hans tók hann vel á móti mér og hlustaði á sögu mína. Hann skoðaði mig og sagði mér strax að það væri tilefni til að ég færi í aðgerð, ég væri mjög líklega með endómetríósu,“ segir Nína.

„Loksins var hér kominn læknir sem hlustaði á það sem ég hafði að segja og var tilbúinn að hjálpa. Hann taldi ekki ástæðu til þess að bíða og ég var komin með tíma í kviðarholsspeglun mánuði síðar. Endómetríósa er einögngu greinanleg með formlegri rannsókn á sýnum teknum í kviðarholsspeglun.“

Í aðgerðinni, sem var í gær, fannst svæsin endómetríósa að sögn Nínu sem lækninum tókst að fjarlægja. Sjúkdómurinn hafði dreift sér um kviðarholið, bæði á ristil og þvagblöðru.

„Við þessar fréttir brast ég næstum í grát og ég hef aldrei upplifað annað eins þakklæti í garð læknis. Loksins er framtíðin björt og ég sé fyrir endann á verkjunum sem hafa háð mér svo lengi. Endómetríósa getur þó alltaf vaxið aftur og ég gæti þurft að fara í aðra aðgerð til þess að fjarlægja hana eftir einhvern tíma. En ég legg það glöð á mig,“ segir Nína.

„Verkirnir sem ég er með núna eru miklu, miklu betri en túrverkirnir sem ég er vanalega með. Mér líður betur núna og mér leið betur í gær.“