Okkar KSÍ

Ég var kosinn í stjórn KSÍ fyrir tveimur árum og er mjög þakklátur fyrir að fá það tækifæri og traust. Ég hef þó ákveðið að bjóða mig ekki fram á komandi þingi. Ég finn að fótboltinn togar í mig og mig langar að láta reyna á að vinnan við hann aftur. Samkvæmt reglum KSÍ má stjórnarmaður ekki vera á launaskrá hjá félagi vegna hagsmunaárekstra sem geta komið upp. Að hafa verið í stjórn KSÍ hefur gefið mér kost á að kynnast starfsemi og starfsfólki sambandsins mun betur og á annan hátt en áður. Og að einhverju leyti hefur það breytt sýn minni á sambandið.

Ég áttaði mig fljótt á því að þótt KSÍ sé stórt sérsamband á Íslandi er það pínulítið og fámennt miðað við þau erlendu knattspyrnusambönd sem við erum að keppa við, hvort sem er í fjármagni eða fjölda fólks sem vinnur þar. Hjá KSÍ vinnur samhentur hópur af mjög hæfu fólki sem leggur sig alltaf fram við að þjónusta félags- og landsliðin okkar. Það er m.a. stór ástæða þess að við getum keppt við okkur mun fjölmennari þjóðir og náð góðum árangri. Þetta kostar mikla vinnu og álagið á starfsfólkið er oft mikið þar sem verkefnum hefur fjölgað og kröfurnar eru orðnar meiri en áður.

Ég leyfi mér því að efast um að það séu mörg knattspyrnusambönd í heiminum sem veita eins góða þjónustu, halda uppi jafn faglegu starfi og ná eins góðum árangri og KSÍ gerir miðað við fjölda starfsfólks og takmarkað fjármagn. Ég er viss um að óháð athugun myndi leiða það í ljós. Hreyfingin virðist líka almennt vera á því að KSÍ sé að standa sig vel. Það sýnir þjónustukönnun sem var gerð um starfsemi KSÍ en þar kom fram að meira en 70% aðspurðra voru ánægð með samskipti sín við starfsfólk KSÍ.

Árangur landsliða okkar á síðustu árum hefur verið eftirtektarverður, við höfum komist á hvert stórmótið á fætur öðru. Þessi árangur gerist ekki að sjálfu sér, en ég tel að árangurinn megi rekja til þess gæfuspors að ráða Lars Lagerbäcksem landsliðsþjálfara karlalandsliðs Íslands. Með þeirri ráðningu var byggt ofan á það góða starf sem fyrir var og starfið í kringum landsliðin okkar varð faglegra, starfsfólki fjölgaði og kröfur um gæði jukust og árangur lét ekki á sér standa. Mér finnst því mjög mikilvægt að staðið sé vörð um þá umgjörð sem vörðuð var í kringum landsliðin á þessu tímabili og ennþá er unnið eftir.

ÍTF

Það er kosið í stjórn KSÍ með lýðræðislegri kosningu á ársþingi á hverju ári. Á þessu er þó ein undantekning. Frá 2019 hefur fulltrúi ÍTF, Íslensks toppfótbolta, liða í tveimur efstu deildum karla og kvenna, fengið sjálfkrafa sæti í stjórn KSÍ. Fyrst formaður og svo síðar varaformaður ef formaður kemst ekki á fund. Þetta var umdeild ákvörðun á sínum tíma en rökin fyrir þessu voru meðal annars þau að reyna að bæta samskiptin KSÍ og ÍTF. Mín reynsla er sú að þetta hafi verið vond ákvörðun.

Fyrir það fyrsta finnst mér prinsipp mál að allir í stjórn KSÍ séu lýðræðislega kosnir á ársþingi KSÍ. Fulltrúi ÍTF er það ekki. Vilji ÍTF sæti í stjórn KSÍ er eðlilegast að fulltrúi þeirra fari sömu leið og aðrir sem bjóða sig fram til kjörs. Í annan stað er KSÍ hagsmunasamtök allra. ÍTF er það ekki og í eðli sínu er fulltrúi ÍTF að vinna fyrir hagsmuni ÍTF innan stjórnar KSÍ. Af þessu leiðir að í ýmsum málum skarast hagsmunir og áherslur KSÍ og ÍTF. Í fullkomnum heimi þar sem traust og góð samskipti eru höfð að leiðarljósi getur þetta gengið upp en þegar svo er ekki getur það gert starf stjórnar KSÍ mjög erfitt. Mín skoðun er því sú að það eigi að klippa á naflastreng KSÍ við ÍTF miðað við núverandi uppsetningu og að ÍTF eigi að standa á eigin fótum án þess að eiga sjálfvirkt sæti í stjórn KSÍ. Að sjálfsögðu er fulltrúa á vegum ÍTF sjálfsagt að bjóða sig fram til stjórnarkjörs og gott samstarf á ávallt að ríkja á milli ÍTF og KSÍ sem byggist á kurteisi og virðingu.

Það hafa verið mér mikil vonbrigði að hlusta á aðila innan ÍTF, skammast ítrekað út í KSÍ og flest sem þar fer fram. Uppbyggileg gagnrýni er af hinu góða, en ómálefnaleg gagnrýni,sem stenst ekki skoðun, er það ekki.

ÍTF hefur verið duglegt að gagnrýna KSÍ fyrir að auka álögur á félögin og lækka greiðslur til þeirra, og látið í það skína að KSÍ sé að þessu til að bjarga sér fyrir horn vegna lélegrar fjármálastjórnunar. Fulltrúar ÍTF tala um að félögin eigi ekki að borga fyrir framúrkeyrslu á rekstri landsliðanna, og eiga þá m.a. við kostnað sem hlýst af því þegar U19 ára landslið okkar komast í lokakeppni eins og bæði karla og kvenna lið okkar gerðu s.l. sumar. Ég er samt nokkuð viss um að ÍTF muni óski eftir að njóta ábata þess þegar A landsliðin okkar komast aftur á lokakeppni EM eða HM. Það verður ekki bæði haldið og sleppt og við erum öll í þessu saman.

Nýr formaður

Það liggur fyrir að nýr formaður KSÍ verði kosinn á ársþinginu í febrúar. Þetta er mikilvægt starf sem má líta á sem sameiningartákn fótboltans á Íslandi. Þetta er aðili sem þarf að hafa góðan tíma til að vera í samskiptum við og heimsækja fótboltahreyfinguna út um allt land.

Það er í mörg horn að líta og sá/sú sem sinnir starfinu hefur mikið um það að segja hvernig umhverfið í kringum fótboltann hér á landi er.

Því er mikilvægt þegar skipt er um formann að það fari fram góð umræða um hvað viðkomandi formannsefni vilji leggja áherslu á í stóru málunum og hvernig hann/hún sér fyrir sér að ná þeim fram þannig að þegar formaður og ný stjórn hefja störf er ekkert sem kemur félögunum sérstaklega á óvart.

Hér er ég að tala um mál eins og hvernig þjóðarleikvang við viljum og hvernig við nýtum takmarkaða fjármuni KSÍ. Viljum við 20.000 sæta yfirbyggðan völl eða er 12.000 sæta knattspyrnuvöllur án þaks nóg? Á KSÍ að halda áfram að greiða nær allan dómarakostnað fyrir félögin, ólíkt t.d. nágrannaþjóðum okkar, sem á síðasta ári var um 210 miljónir króna á á meðan ekki eru til fjármunir til að fjölga landsleikjum yngri landsliða okkar svo þeir séu á pari við þjóðir sem við berum okkur gjarnan við? Í dag spila yngri landslið Íslands, U15 til U19, fjörutíu til sextíu prósent færri leiki en viðmiðunarþjóðir okkar sem ég tel að muni koma niður á árangri okkar til lengri tíma.

Að lokum

KSÍ eru heildarhagsmunasamtök íslenskrar knattspyrnu, allra félagsliða og landsliða. Þetta eru samtök karla og kvenna á öllum aldri, í öllum deildum og flokkum alls staðar af landinu, og þannig held ég að flestir vilji sjá KSÍ starfa áfram. Það er þó ekki sjálfgefið að þetta haldist þannig. Þess vegna er mikilvægt að þessi stóri meirihluti, sem ég tel að sé á þessari skoðun, sitji ekki hjá heldur standi vörð um KSÍ og fyrir það sem það stendur.

Áfram Ísland,

Höfundur er stjórnarmaður KSÍ og fyrrverandi landsliðsmaður í knattspyrnu.