Glæpahundurinn Jónatan Ljónshjarta

Jónatan Ljónshjarta var og er heilmikil hetja í mínum augum. Hans fyrsta hetjudáð af mörgum var að bjarga dauðvona bróður sínum Karli (Snúði) úr brennandi húsi þeirra. Jónatan lést af sárum sínum.

Skömmu síðar dó Snúður og þá sameinuðust bræðurnir í hinum friðsæla og fallega Kirsuberjadal, rétt eins og Jónatan hafði lofað. Kyrrðin og fegurðin var þvílík að Snúður hafði aldrei vitað neitt dásamlegra.

Í næsta dal, Þyrnirósadal, var ekki síður fallegt um að litast en friðsæll var dalurinn ekki. Þar drottnaði hinn illi Þengill með liðsinni fjölmenns hers og drekans Kötlu.

Bræðurnir Ljónshjarta hefðu auðveldlega getað unað glaðir við sitt í sveitasælunni, en Jónatan var einn af þeim sem ekkert illt mátti vita og því ekki í boði að láta fara vel um sig meðan fólk í næsta nágrenni þjáðist.

Jónatan gekk til liðs við fámenna andspyrnuhreyfingu og ákvað að halda í hættuför yfir fjöllin sem skildu dalina að til að freista þess að frelsa Örvar, foringja andspyrnuhreyfingarinnar, úr Kötluhelli.

Snúði litla Ljónshjarta leist afleitlega á þessi áform bróður síns og grátbað hann að vera um kyrrt. Hann spurði Jónatan hvers vegna hann yrði að hætta sér út í svona mikla tvísýnu þegar hann gæti notið lífsins í Kirsuberjadals með sér. Þá sagði Jónatan að það væri sitthvað sem maður yrði að gera jafnvel þótt það væri erfitt og hættulegt.

„Hvers vegna?“ spurði Snúður undrandi.

„Annars er maður ekki manneskja heldur bara lítið skítseiði,“ sagði Jónatan.“

Þessi fleygu orð Jónatans hljóma reyndar mun betur á frummálinu:

„Det finns saker man måste göra

Annars er man ingen människa

utan bara en liten lort“

Ég veit ekki til hvers ég er að skrifa þetta á símann minn með 57 ára gömlum, feitum puttum. Þið sem nennið að lesa alla leið hingað þekkið væntanlega þessa uppáhaldsbók mína fullt eins vel og ég - og eruð aukinheldur örugglega öndvegis manneskjur.

En einhvern veginn finnst mér mennskan vera á undanhaldi og kannski ekki úr vegi að minnast á hana af og til. Svo það sé nú sagt þá gerðist Jónatan ábyggilega sekur um allskonar brot á lögum og reglum Þengils, en ég trúi því að okkur hafi flestum þótt það gott hjá honum. Eða var hann kannski bara ótíndur glæpahundur eftir allt saman?

Höfundur er skólastjóri, tónlistarmaður og manneskja