Hvað hafa þau að fela?

Ósagt skal látið hvort oddvita Sjálfstæðisflokksins í Reykjavík, Hildi Björnsdóttur, hafi komið tilvitnunin í hug þegar aðstoðarmaður formanns Miðflokksins, Björn Ingi Hrafnsson, lagði á dögunum sitt af mörkum til umræðunnar um myndun meirihluta í borginni.

Uppnefndi hann Sjálfstæðismenn litla í sér og hrædda við „vókið“ fyrir að vilja ekki ganga í eina sæng með Miðflokknum STRAX eftir sveitarstjórnarkosningar.

Orð Björns Inga hljóta að teljast einn misheppnaðasti fagurgali manns á biðilsbuxunum sem sögur fara af; ný borgarstjórn var kynnt í gær og Miðflokkurinn er úti. En orð Björns Inga eru meira en það.

Samtöl eru mér sem pynting

Vorið 1957 sendi Carl Jung, svissneskur geðlæknir og faðir greiningarsálfræðinnar, vini sínum bréf.

„Kæri Schmaltz. Ég skil ósk þína, en hún samræmist ekki aðstæðum mínum.“

Gustav Schmaltz hafði óskað eftir nokkrum dögum með Jung til skrafs og ráðagerða.

„Samtöl eru mér oft sem pynting; stundum tekur það mig marga daga að jafna mig á fánýti orða.“

Paradís eða Mordor?

Barnalegar aðdróttanir Björns Inga Hrafnssonar þess efnis að Sjálfstæðisflokkurinn sé hræðslupúki eru dæmi um fánýti þeirra orða er eiga til að falla á hinum pólitíska velli sem minnir óþægilega oft á skólalóð.

Sjaldan hefur íslensk þjóð þó staðið frammi fyrir öðrum eins hafsjó fánýtra orða og bíður hennar í sumar.

Þrír mánuðir eru þar til að þjóðaratkvæðagreiðsla um framhald á aðildarviðræðum Íslands að Evrópusambandinu fer fram.

Andstæðar fylkingar keppast nú við að útmála málstað sinn sem hinn heilaga sannleik.

Stuðningsmenn Evrópusambandsins selja landslýð kosti þess eins og klerkar píslarvottum paradís. Andstæðingar þess eru eins og Gandálfur sem hræðir þegna Skírisins með sögum af Mordor.

Það er þó ekki aðeins innihaldsleysið sem fylgir alhæfingum og uppnefnum sem mun standa umræðu um Evrópusambandið fyrir þrifum.

Banvæn neysluvara

Á þriðja áratug síðustu aldar var marga farið að gruna að tóbaksreykingar yllu lungnakrabbameini. Það var þó ekki fyrr en upp úr 1950 sem rannsóknir vísindamanna sýndu fram á orsakasamhengið.

Neysluvara sem hafði verið talin skaðlaus var banvæn.

Reykingamönnum var vandi á höndum.

Í ritstjórnargrein í British Medical Journal var ein lausn reifuð: „Sagt er að lesandi bandarísks tímarits hafi orðið svo miður sín yfir grein um reykingar og krabbamein að hann hafi ákveðið að hætta að lesa.“

Hverra hagsmuna er verið að gæta?

Kristrún Frostadóttir, forsætisráðherra, sagðist í viðtali á Sprengisandi um helgina vera „já, kannski“-manneskja þegar kæmi að aðild Íslands að Evrópusambandinu og kvaðst aldrei myndu tala fyrir því að óásættanlegur samningur yrði samþykktur.

Hún velti fyrir sér ásetningi þeirra sem amast við þjóðaratkvæðagreiðslu um framhald á aðildarviðræðum.

„Það sem er að birtast í umræðunni er að fólk vill ekki einu sinni leyfa þjóðinni að sjá hvað er í boði,“ sagði Kristrún. „Ég bara spyr: hverra hagsmuna er verið að gæta, hvað hafa þau að fela, af hverju má þjóðin ekki bara fá að sjá hvað þeim býðst?“

Eðli umræðunnar

Umræðan, sem fer nú fram um Evrópusambandið, er í eðli sínu uppfull af fánýtum orðum. Því umræðan í sumar snýst ekki um kosti og galla inngöngu Íslands í Evrópusambandið. Hún snýst um það hvort okkur verði leyft að fá þær upplýsingar sem til þarf svo að hægt verði í kjölfarið að eiga upplýsta umræðu um kosti og galla inngöngu Íslands í Evrópusambandsið.

Ekkert skal fullyrt hér um hagsmuni þeirra, sem reyna að standa í vegi fyrir að landsmenn öðlist þær upplýsingar.

Þeir minna þó um margt á reykingamanninn sem ákvað að hætta að lesa.