Eina hlaup ársins sem enginn kláraði

Barkley-maraþonið er nefnilega alræmt og gríðarlega erfitt hundrað mílna ofurmaraþon í Frozen Head-þjóðgarðinum í Tennessee. Það er þekkt sem „hlaupið sem étur ungana sína“ og samanstendur af ómerktum hringjum utan slóða, krefjandi ratleik með korti og áttavita (engin GPS-tæki) og 60 klukkustunda tímamörkum.

Líka einhvers konar ratleikur

Aðeins örfáir hlauparar hafa lokið hlaupinu frá því það var fyrst haldið árið 1986 vegna hrottalegs landslags, hækkunar og leyndardómsfullra hefða, þar á meðal kröfunnar um að finna og rífa blaðsíður úr földum bókum til sönnunar um að hafa farið leiðina.

Keppendur hlaupa fimm tuttugu mílna hringi (í raun nær 130 mílur eða 209 kílómetra) með yfir tuttugu þúsund metra hækkun, hlaupnir til skiptis í hvora áttina.

Tímamörk gera þetta enn erfiðara

Það eru tímamörk sem auðvitað gera erfiðara að klára hlaupið en keppendur þurfa að komast í mark eftir í mesta lagi sextíu klukkustundir samtals, með tólf klukkustunda hámarkstíma fyrir hvern hring.

Þetta er talið eitt erfiðasta hlaup heims, með afar fáum sem ljúka. Aðeins tuttugu einstaklingar höfðu klárað það til ársins 2024 en engin komst í mark í fyrra.

Hér er um ratleik að ræða með ómerktri leið sem krefst kunnáttu í notkun korts og áttavita en engin GPS-tæki eru leyfð.

Hlauparar verða að finna þrettándfaldar bækur á hverjum hring og rífa út blaðsíðu með samsvarandi númeri til að sanna að þeir hafi farið leiðina. Gary „Lazarus Lake“ Cantrell er hlaupastjórinn sem hannar og breytir brautinni árlega til að auka erfiðleikastigið.

Erfiðar aðstæður

Keppendur þurfa að hlaupa í gegnum þéttan skóg, upp brattar brekkur (allt að 40 prósent halli) og þyrnirunnar gera ratleik og framvindu ótrúlega erfiða.

Hækkunin er það mikil að þetta krefst meiri klifurs en að ganga á Everest-fjall frá sjávarmáli, endurtekið fimm sinnum.

Þetta er mikil andleg áskorun enda um að ræða gífurlega sálræna pressu, áttavillu og einangrun.